منوی مدیریت محصول

خطبه اول نماز جمعه شهرستان میاندورود

به امامت حضرت حجت‌الاسلام‌والمسلمین غفاری

بسم‌الله‌الرّحمن‌الرّحیم

الحمدلله ربّ العالمین، نحمده و نستعینه و نستغفره و نؤمن به و نتوکّل علیه، و نصلّی و نسلّم علی سیدنا و نبینا ابی‌القاسم المصطفی محمد و علی آله الطیبین الطاهرین المعصومین، سیّما بقیّةالله فی الارضین.

اوصیکم عبادالله و نفسی بتقوی الله؛ فإنّ التقوی خیر زادٍ لیوم المعاد، و حصنٌ حصینٌ من سخط الجبّار.

ای بندگان خدا! سخن نخست ما در این خطبه، سخن از تقواست؛ آن گوهر گران‌بهایی که فلسفه بعثت انبیاء، هدف نزول کتب آسمانی و غایت عبادات الهی است. خدای متعال در آیه شریفه ۱۸۳ سوره بقره می‌فرماید: «كُتِبَ عَلَيْكُمُ الصِّيَامُ كَمَا كُتِبَ عَلَى الَّذِينَ مِنْ قَبْلِكُمْ لَعَلَّكُمْ تَتَّقُونَ»؛ روزه بر شما واجب شد، چنان‌که بر پیشینیان واجب شد، باشد که به تقوا برسید.

پس مقصد نهایی روزه، گرسنگی و تشنگی نیست؛ مقصد، رسیدن به قله تقواست. به همین جهت در روایت معروفی از امیرالمؤمنین علیه‌السلام نقل شده که از پیامبر اکرم صلی‌الله‌علیه‌وآله پرسیدند: برترین اعمال در این ماه چیست؟ حضرت فرمودند: «أَفْضَلُ الْأَعْمَالِ فِی هَذَا الشَّهْرِ الْوَرَعُ عَنْ مَحَارِمِ اللَّهِ»؛ برترین عمل در این ماه، پرهیز از گناهان و محرمات الهی است.

شخصیت انسانی‌تان را با گناه تنزّل ندهید

برادران و خواهران مؤمن! گناه، سمّ مهلک روح است. همان‌گونه که سمّ جسم را از پا درمی‌آورد، گناه نیز جان انسان را می‌میراند. عمل صالح نجات‌بخش است و گناه نابودکننده. گناه در دنیا اثر دارد، در آخرت اثر دارد، در شخصیت انسان اثر دارد؛ حتی در نسل و خانواده و در جامعه نیز اثر سوء می‌گذارد.

مقام انسان نزد خداوند، مقام بلندی است. امیرالمؤمنین علی علیه‌السلام می‌فرماید اگر پرده‌ها کنار رود و باطن‌ها آشکار شود، بسیاری از ما از شرمساری تاب تحمل نخواهیم داشت. روایت عجیبی از آن حضرت نقل شده است: «لَو تَكَاشَفْتُم مَا تَدَافَنْتُم»؛ اگر باطن‌ها برای یکدیگر آشکار شود، هیچ‌کس دیگری را دفن نمی‌کند. یعنی انسان تا وقتی پرده الهی برقرار است، آبرو دارد؛ مبادا با گناه، این پرده رحمت را پاره کنیم.

ای مؤمنان! شخصیت انسانی‌تان را با یک نگاه حرام، با یک کلمه ناسزا، با یک قدم در مسیر معصیت، تنزل ندهید. چه بسا انسانی با یک سخن نابجا، مقامش میان آسمان و زمین سقوط کند.

تقوا را از خود خدا بخواهید

اگر راه تقوا دشوار است، خودِ تقوا را از خدا بخواهید. نیمه‌های شب، لحظه‌ای خلوت، سجده‌ای طولانی، راز و نیازی صادقانه. تاریخ، از بندگان بزرگی چون اویس قرنی یاد می‌کند که در بیابان‌ها به سجده می‌افتاد و چنان غرق مناجات می‌شد که پرندگان بر او می‌نشستند. این‌ها افسانه نیست؛ جلوه‌هایی از حقیقت بندگی است.

از خدا بخواهیم که در دوراهی‌های زندگی، دست ما را بگیرد. دنیا سراسر دوراهی است؛ راه خدا یا راه نفس. در نماز می‌گوییم: «إِیَّاكَ نَعْبُدُ وَإِیَّاكَ نَسْتَعِینُ اهْدِنَا الصِّرَاطَ الْمُسْتَقِیمَ»؛ حتی هدایت به راه راست را هم باید از او طلب کنیم.

عمل کم، اما سالم

در روایتی از امام جعفر صادق علیه‌السلام آمده است که عمل کم اما سالم، از عمل فراوانِ آلوده برتر است. درختی را تصور کنید که میوه‌اش کم است، اما همه سالم و شیرین‌اند؛ چنین درختی ارزشمند است. اما درختی که شاخه‌هایش از کثرت میوه خم شده، ولی میوه‌هایش تلخ و فاسد است، به چه کار می‌آید؟

قرآن کریم هشدار می‌دهد: «وَقَدِمْنَا إِلَىٰ مَا عَمِلُوا مِنْ عَمَلٍ فَجَعَلْنَاهُ هَبَاءً مَنْثُورًا»؛ برخی اعمال در قیامت چون غبار پراکنده می‌شود. چرا؟ چون نماز و روزه هست، اما وقتی به حرام می‌رسد، دست از آن نمی‌کشد. این عمل، ماندگار نیست.

مهارهای الهی برای انسان

در روایتی، امام صادق علیه‌السلام می‌فرماید: خداوند سه مهار برای انسان قرار داده است: بیماری، فقر و مرگ. این‌ها واعظان خاموش‌اند. بیمارستان و قبرستان، مدرسه بیداری‌اند؛ اگر گوشی شنوا و دلی بیدار باشد.

گاه انسان با یک بیماری کوتاه، درمی‌یابد که چقدر ناتوان است؛ می‌فهمد که طغیان و تکبر شایسته او نیست. این مهارها، برای آن است که انسان سرکش نشود و به خود نیاید.

پاسداری از کرامت انسانی

امام زین‌العابدین علیه‌السلام در دعای اول صحیفه سجادیه می‌فرماید: خداوند ما را به ملکه و استعداد، بر بسیاری از مخلوقات برتری داده است. ای انسان! قدر این کرامت را بدان. مبادا این عظمت را با هواهای نفسانی تباه کنی.

ای مؤمنان! شما سرمایه‌های عظیم الهی هستید. پیامبر اکرم صلی‌الله‌علیه‌وآله فرمودند: زمانی خواهد آمد که یک مؤمن در آن عصر، پاداش پنجاه نفر از شما را دارد؛ زیرا در شرایط سخت‌تر، صبر می‌کند. پس قدر زمانه خود را بدانید و با صبر و تقوا، اجر عظیم الهی را به دست آورید.

سفارش‌های پایانی شعبان؛ آمادگی برای رمضان

در روایت نورانی از امام رضا علیه‌السلام نقل شده که در آخرین جمعه شعبان به اباصلت فرمودند: آنچه از این ماه باقی مانده را جبران کن؛ کوتاهی‌های گذشته را تدارک نما؛ به آنچه سودت می‌دهد بپرداز؛ دعا و استغفار و تلاوت قرآن را افزون کن؛ امانت‌ها را ادا کن؛ کینه‌ها را از دل بیرون بریز؛ از گناهان دست بکش؛ و با قلبی پاک و خالص وارد ماه خدا شو.

ماه رمضان، ماه آزادی از آتش است؛ ماه بازگشت و تطهیر دل‌هاست. چه زیباست که در این روزهای پایانی شعبان، این دعا را زمزمه کنیم: اللهم إن لم تکن غفرت لنا فیما مضی من شعبان فاغفر لنا فیما بقی منه.

برادران و خواهران عزیز! بیایید با توبه‌ای صادقانه، با دلی بی‌کینه، با زبانی پاک، با نگاهی مهار شده و با عزمی استوار، به استقبال ماه ضیافت الهی برویم. تقوا، سرمایه ماست؛ و روزه، مدرسه رسیدن به آن.

خدایا! ما را از اهل تقوا قرار بده، دل‌های ما را پاک گردان، ما را در دوراهی‌های زندگی به راه خود هدایت کن، و توفیق ورود خالصانه به ماه مبارک رمضان را نصیب همه ما بفرما.

والسلام علیکم و رحمه‌الله و برکاته

خطبه دوم نماز جمعه شهرستان میاندورود

به امامت حضرت حجت‌الاسلام‌والمسلمین غفاری

بسم‌الله‌الرّحمن‌الرّحیم

الحمدلله ربّ العالمین، نحمده و نستعینه و نستغفره و نتوکّل علیه، و نصلّی و نسلّم علی سیّدنا و نبیّنا ابی‌القاسم المصطفی محمد و علی آله الطاهرین، سیّما بقیّةالله الاعظم ارواحنا فداه.

اوصیکم عبادالله و نفسی بتقوی الله؛ تقوا چراغ راه فرد و جامعه است و هرجا تقوا حاکم باشد، عزّت، بصیرت و پیروزی نیز در همان‌جاست.

برادران و خواهران مؤمن و انقلابی؛ در شرایط حسّاس منطقه‌ای و بین‌المللی، لازم است با نگاهی عمیق و تحلیلی به تحولات بنگریم و فریب ظاهر حوادث را نخوریم. امروز یکی از کلیدواژه‌های مهم در تحلیل مسائل کشور، نسبت «دیپلماسی و میدان» است؛ دو ظرفیتی که نه در تعارض، بلکه در تکامل یکدیگر معنا می‌یابند.

دیپلماسی و میدان؛ دو ظرفیت بازدارنده

مذاکره، به‌ویژه در موضوعات حساسی همچون پرونده هسته‌ای، همواره دو وجه داشته است؛ از یک‌سو می‌تواند ابزاری برای کاهش تنش و جلوگیری از درگیری باشد، و از سوی دیگر ممکن است هم‌زمان با فشار و تهدید نظامی پیش رود. تاریخ معاصر نمونه‌های روشنی در این زمینه دارد؛ در جنگ ویتنام، آمریکا و ویتنام شمالی سال‌ها هم‌زمان جنگیدند و مذاکره کردند. مذاکرات پاریس جریان داشت، اما بمباران‌ها و عملیات نظامی نیز ادامه داشت. این تجربه نشان می‌دهد که دیپلماسی و قدرت میدانی، گاهی مکمل یکدیگرند.

امروز نیز برخی قدرت‌های سلطه‌گر، از جمله ایالات متحده، پرونده ایران را در دو مسیر موازی دنبال می‌کنند:
مسیر نخست، دیپلماسی، تبادل پیام‌ها و مذاکرات محدود؛ و مسیر دوم، فشار حداکثری و حفظ گزینه‌های سخت.

اما آنچه در محاسبات آن‌ها جدی است، مؤلفه‌های بومی و پیشرفته قدرت جمهوری اسلامی ایران است؛ قدرتی که حاصل تلفیق ایمان، دانش، اراده و فناوری بومی است. این همان نقطه‌ای است که دشمن را نگران کرده است.

در همین زمینه، آویو کوخاوی، رئیس پیشین ستاد ارتش رژیم صهیونیستی، در سخنانی تصریح می‌کند که ایران توانسته «اسلام و فناوری» را در هم آمیزد و از دل آن قدرتی موشکی و بازدارنده پدید آورد؛ قدرتی که در جنگ آینده، حجم آتش گسترده و دقت بالایی خواهد داشت. این اعتراف دشمن، نشان می‌دهد که قدرت ملی ما نه شعاری، بلکه واقعی و مؤثر است.

اما همان‌گونه که رهبر حکیم انقلاب، حضرت آیت‌الله سید علی خامنه‌ای فرمودند، قدرت ملی صرفاً به موشک و هواپیما محدود نمی‌شود؛ بلکه پیش از آن، به اراده ملت، به اتحاد مردم، به ایستادگی در برابر وسوسه‌های دشمن وابسته است. اگر دشمن مأیوس شود، جرأت تعرض نخواهد داشت؛ و این یأس دشمن، محصول وحدت و بصیرت ملت است.

جنگ شناختی و نقش نوجوانان

مسئله دیگری که نیازمند دقت و توجه فرهنگی است، حضور بخشی از نوجوانان و جوانان در اغتشاشات اخیر است. آمارها نشان می‌دهد درصد قابل توجهی از بازداشت‌شدگان زیر ۱۸ سال و بخش عمده‌ای نیز بین ۱۸ تا ۳۰ سال سن داشته‌اند. این موضوع، صرفاً یک مسئله امنیتی یا اقتصادی نیست؛ بلکه نشان‌دهنده یک جنگ عمیق شناختی و هویتی است.

دشمن سرمایه‌گذاری گسترده‌ای بر ذهن و هویت نسل نوجوان انجام داده است. تضعیف پیوندهای خانوادگی، کمرنگ‌شدن هویت دینی، غلبه فضای مجازی بر تربیت حقیقی و کاهش نقش هیئات و مساجد، همگی نشانه‌هایی از یک نبرد نرم و پیچیده‌اند.

نوجوانان فریب‌خورده را باید بیش از آنکه مجرم بدانیم، قربانی جنگ روایت‌ها و عملیات روانی دشمن بدانیم. راه‌حل این مسئله، صرفاً برخورد امنیتی نیست؛ بلکه تقویت خانواده، مدرسه، مسجد، هیئت و تولید محتوای جذاب و هویت‌بخش برای نسل نو است. ما باید میدان اصلی نبرد، یعنی ذهن و قلب نوجوانان را جدی بگیریم.

راهپیمایی ۲۲ بهمن؛ عملیات مأیوس‌سازی دشمن

در این میان، حضور پرشور ملت در صحنه‌هایی چون راهپیمایی ۲۲ بهمن، جلوه‌ای از همان قدرت ملی و اراده جمعی است. خدای متعال در سوره توبه می‌فرماید: «وَ لَا يَطَئُونَ مَوْطِئًا يَغِيظُ الْكُفَّارَ ... إِلَّا كُتِبَ لَهُم بِهِ عَمَلٌ صَالِحٌ»؛
هیچ گامی که موجب خشم دشمنان خدا شود برداشته نمی‌شود، مگر آنکه به عنوان عملی صالح در پرونده آنان ثبت می‌گردد.

حضور مردم در راهپیمایی، تنها یک حرکت سیاسی نیست؛ بلکه نمایش اراده، اعلان وفاداری به آرمان‌ها و عملیات مأیوس‌سازی دشمن است. دشمن تا زمانی که امید به شکاف در صفوف ملت داشته باشد، دست از توطئه برنمی‌دارد. اما وقتی اتحاد و حضور مردم را می‌بیند، محاسباتش تغییر می‌کند.

ملت بزرگ ایران در مقاطع مختلف نشان داده‌اند که در لحظات حساس، پای انقلاب و نظام خود ایستاده‌اند. این ایستادگی، همان قدرت ملی است؛ قدرتی که دشمن را مأیوس و دوستان انقلاب را امیدوار می‌کند.

برادران و خواهران عزیز؛ امروز بیش از هر زمان دیگر نیازمند بصیرت، همدلی و تقویت پیوندهای اجتماعی هستیم. باید مراقب باشیم که اختلاف‌نظرها به شکاف تبدیل نشود و نقدها بهانه‌ای برای سوءاستفاده دشمن نگردد. میدان دیپلماسی، میدان قدرت دفاعی و میدان فرهنگ، همه اجزای یک پیکره‌اند و آن پیکره، «ایران اسلامی» است.

از خداوند متعال می‌خواهیم به ما توفیق تقوا، بصیرت، وحدت و ایستادگی عنایت فرماید؛ جوانان ما را در مسیر ایمان و پیشرفت حفظ کند؛ و دشمنان این ملت را مأیوس و ناکام گرداند.

والسلام علیکم و رحمه‌الله و برکاته