منوی مدیریت محصول

خطبه اول نماز عبادی ـ سیاسی جمعه چهارم  مهرماه  14041404

به امامت حجت‌الاسلام و المسلمین غفاری (حفظه‌الله)

الحمد لله نحمده و نستعینه و نستغفره و نؤمن به و نتوکل علیه، و نعوذ بالله من شرور أنفسنا و من سیئات أعمالنا، من یهد الله فلا مضل له، و من یضلل فلا هادی له.

اشهد ان لا اله الا الله وحده لا شریک له، و اشهد ان محمداً عبده و رسوله، اللهم صل علی محمد و آل محمد.

 بندگی خدا یا پیروی از دشمنان؟

برادران و خواهران ایمانی،

موضوع امروز خطبه اول، یک هشدار قرآنی است؛ هشدار نسبت به رابطه با دشمنان خدا و پیامدهای سنگین آن بر جامعه اسلامی. خداوند متعال در قرآن کریم، بارها و بارها نسبت به دوستی، اعتماد، و تبعیت از کفار و دشمنان خدا نهی فرموده است.

نمی‌شود هم با خدا بود و هم با دشمنان خدا!

قرآن صریحاً می‌فرماید:

«الّا یَتَّخِذِ الْمُؤْمِنُونَ الْکافِرِینَ أَوْلِیاءَ مِنْ دُونِ الْمُؤْمِنِینَ وَ مَنْ یَفْعَلْ ذلِکَ فَلَیْسَ مِنَ اللَّهِ فِی شَیْءٍ» (آل‌عمران: 28)

مؤمنان نباید کافران را به جای مؤمنان، ولی و دوست خود بگیرند، و هر کس چنین کند، هیچ ارتباطی با خدا ندارد.

این یک پیام روشن است: دوستی و تکیه بر دشمنان خدا، نشانه‌ای از بی‌وفایی به عهد ایمان است.

 دشمن‌دوستی، نشانه بی‌ایمانی

در جای دیگر، خداوند می‌فرماید:

 «لا تَجِدُ قَوْماً یُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ وَ الْیَوْمِ الْآخِرِ یُوادُّونَ مَنْ حَادَّ اللَّهَ وَ رَسُولَهُ» (مجادله: 22)

 کسانی که واقعاً به خدا و قیامت ایمان دارند، هرگز با دشمنان خدا و رسولش اگر پدران یا فرزندانشان باشند—دوستی نمی‌ورزند.

ایمان، مرز دارد. خط قرمز دارد. محبت به کسانی که با خدا دشمنی می‌کنند، نشانه‌ی ضعف در ایمان است.

 تبعیت از دشمن، موجب پسرفت است

دشمنان ما نه خیر ما را می‌خواهند و نه رشد ما را. قرآن هشدار می‌دهد:

 «إِنْ تُطِیعُوا الَّذِینَ کَفَرُوا یَرُدُّوکُمْ عَلى أَعْقابِکُمْ فَتَنْقَلِبُوا خاسِرِینَ» (آل‌عمران: 149)

 اگر از کفار اطاعت کنید، شما را به گذشته بازمی‌گردانند و زیانکار خواهید شد.

ما رشد و عزت را نه در تبعیت از فرعون‌ها و مستکبران زمان، بلکه در توکل بر خدا می‌جوییم:

 «بَلِ اللَّهُ مَوْلاکُمْ وَ هُوَ خَیْرُ النَّاصِرِینَ» (آل‌عمران: 150)

 هم‌راز شدن با دشمنان ممنوع!

قرآن می‌فرماید:

«یَا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُوا لا تَتَّخِذُوا بِطانَةً مِنْ دُونِکُمْ» (آل‌عمران: 118)

ای کسانی که ایمان آورده‌اید، محرم اسراری از غیر خود نگیرید.

مبادا اسرار نظام اسلامی، فرهنگ، اقتصاد و سیاست ما در اختیار دشمن قرار گیرد.

 تکیه بر ظالمان، آتش به بار می‌آورد

 «وَ لا تَرْکَنُوا إِلَى الَّذِینَ ظَلَمُوا فَتَمَسَّکُمُ النَّارُ» (هود: 113)

 اگر به ظالمان تکیه کنید، آتش شما را فراخواهد گرفت.

تاریخ بارها و بارها نشان داده که اعتماد به ظالمان و دشمنان، جز خسران چیزی به بار نیاورده است.

 کمک به دشمنان، ناسپاسی در برابر نعمت خداست

حضرت موسی علیه‌السلام در اوج شکر نعمت الهی می‌فرماید:

«رَبِّ بِما أَنْعَمْتَ عَلَیَّ فَلَنْ أَکُونَ ظَهِیراً لِلْمُجْرِمِینَ» (قصص: 17)

این سخن موسوی، شعاری است برای همه ما؛ هرگز پشتیبان مجرمان و دشمنان دین نخواهیم شد.

 ولایت دشمنان خدا ممنوع است

از تاکیدات مکرر قرآن، نفی ولایت کفار است:

 «یا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُوا لا تَتَّخِذُوا الْیَهُودَ وَ النَّصارى أَوْلِیاءَ» (مائده: 51)

 آنان (کفار) ولیّ همدیگرند، و هر که از شما آنان را ولیّ بگیرد، از آنان است!

و باز می‌فرماید:

«الَّذِینَ یَتَّخِذُونَ الْکافِرِینَ أَوْلِیاءَ مِنْ دُونِ الْمُؤْمِنِینَ أَیَبْتَغُونَ عِنْدَهُمُ الْعِزَّةَ» (نساء: 139)

 آیا از کفار دنبال عزت می‌گردند؟ در حالی که همه‌ی عزت برای خداست.

ولایت الهی، عزت‌بخش است؛ ولایت دشمن، ذلت‌آور!

ولایت شیطان و تکیه بر ستمگران، نشان خسران آشکار است:

 «وَ مَنْ یَتَّخِذِ الشَّیْطانَ وَلِیًّا مِنْ دُونِ اللَّهِ فَقَدْ خَسِرَ خُسْراناً مُبِیناً» (نساء: 119)

و قرآن با صراحت هشدار می‌دهد:

«إِنَّمَا یَنْهاکُمُ اللَّهُ عَنِ الَّذِینَ قاتَلُوکُمْ فِی الدِّینِ وَ أَخْرَجُوکُمْ مِنْ دِیارِکُمْ ...» (ممتحنه: 9)

خداوند شما را از دوستی با کسانی که با شما در دین جنگ کردند نهی می‌کند.

 نتیجه‌گیری خطبه اول:

✅ دوستی با دشمنان خدا، مساوی با بریدن از خداست.

✅ عزت در سایه‌ی ایمان و ولایتمداری الهی است، نه تکیه بر کفار.

✅ تاریخ و قرآن هر دو ثابت کرده‌اند که اعتماد به دشمن، سرانجامی جز ذلت، عقب‌گرد و خسارت ندارد.

✅ مسیر رشد، استقلال و عزت، تنها با توکل بر خدا و پیروی از ولایت الهی محقق می‌شود.

خطبه دوم نماز عبادی سیاسی جمعه

به مناسبت هفته دفاع مقدس

با موضوع: شهید، اقتدار ملی و غیبت امام معصوم (علیه‌السلام)

الحمدُ للهِ الّذی هدانا لهذا، و ما كُنّا لنهتدی لولا أن هدانا الله، و الصلوةُ و السلام علی رسولِ الله، خاتم الأنبیاءِ و المرسلین، شفیعِ المذنبین، أبِ القاسمِ محمدٍ...

اللهم صلّ علی محمد و آل محمد، و صلّ علی أمیرالمؤمنین علی بن أبی‌طالب، و علی الصدیقة الطاهرة، فاطمة الزهراء، سیده نساء العالمین، و علی الحسن و الحسین، سیدی شباب أهل الجنة، و علی علی بن الحسین، و محمد بن علی، و جعفر بن محمد، و موسی بن جعفر، و علی بن موسی، و محمد بن علی، و علی بن محمد، و الحسن بن علی، و الخلفِ الهادی المهدی، حجتک علی عبادک، و أمنک فی بلادک، صلواتٌ كثیرةً دائمةً إلی یومِ الدین.

عباد الله! أُوصِیکم و نفسی بتقوی الله...

 برادران و خواهران مؤمن!

در هفته‌ای به سر می‌بریم که یادآور روزهای آتش و خون، روزهای ایثار و مقاومت، روزهای طلایی دفاع مقدس است. هفته‌ای که در آن، بهترین فرزندان این ملت، در راه دفاع از دین و وطن، جان فدای حق کردند و لباس شهادت بر تن کردند.

 قرآن کریم در آیه ۱۶۹ سوره آل‌عمران می‌فرماید:

 «وَ لا تَحْسَبَنَّ الَّذِينَ قُتِلُوا فِي سَبِيلِ اللَّهِ أَمْوَاتًا بَلْ أَحْيَاءٌ عِندَ رَبِّهِمْ يُرْزَقُونَ»

 و هرگز گمان مبر آنان که در راه خدا کشته شدند مرده‌اند؛ بلکه زنده‌اند و نزد پروردگارشان روزی داده می‌شوند.

 این آیه، بن‌بست اندیشه مادی را می‌شکند. شهادت، پایان نیست؛ آغاز است. شهید نه‌تنها نمرده است، بلکه در نزد پروردگار، مشمول روزی خاص و حیات ویژه الهی است. و این حقیقت، فلسفه‌ای بزرگ پشت سلام و توسل ما به شهدا را تبیین می‌کند.

 پیامبر اکرم صلی‌الله‌علیه‌وآله، در پاسخ به ابوسفیان که کشته‌های احد را با کشته‌های بدر برابر دانست، فرمودند:

 "كشته‌هاى ما در بهشتند و كشته‌هاى شما در دوزخ"

 برادران و خواهران!

در روایات ما آمده است که شهید هفت امتیاز ویژه دارد:

1. با اولین قطره خون، گناهانش آمرزیده می‌شود.

2. بر دامان حورالعین قرار می‌گیرد.

3. لباس بهشتی بر تن می‌کند.

4. خوشبوترین عطرها به او عطا می‌شود.

5. جایگاهش در بهشت را می‌بیند.

6. در بهشت آزادانه سیر می‌کند.

7. و پرده‌ها کنار می‌رود و به وجه الله نظر می‌افکند.

 پیامبر اکرم (ص) در حدیثی می‌فرماید:

 اگر کسی در دعای خود بگوید: «اللهم اسئلک خیر ما تسئل»، و این دعا مستجاب شود، خداوند شهادت در راه خود را نصیب او می‌کند. زیرا هیچ خیری بالاتر از شهادت نیست.

 شهادت، مرگی از نوع دیگر است؛ مرگی با حیات ابدی. شهید کسی است که حتی در روز قیامت، سلاح‌به‌دست، با لباس رزم و بوی خوش، در صحنه حاضر می‌شود و فرشتگان به او درود می‌فرستند.

 حضرت علی علیه‌السلام، مرد میدان‌ها، بت‌شکن، یار پیامبر، پدر امامان، در شب شهادت فرمودند:

 «فُزْتُ وَ رَبِّ الْكَعْبَة»

 به خدای کعبه، رستگار شدم!

و نیز می‌فرماید:

 «تحمل هزار ضربه شمشیر، در راه خدا، برایم آسان‌تر است از مرگ در رختخواب».

و این نگاه علی‌گونه باید در نسل ما، در جوان امروز، در دانش‌آموز امروز، زنده بماند.

 و اما چند کلیدواژه مهم در بیانات اخیر رهبر معظم انقلاب که نقشه راه **اقتدار ملی را ترسیم می‌کند:

1. اتحاد ملی:

   در جنگ‌های اخیر، اتحاد ملت ایران و امت اسلامی، دشمن را در محاسباتش شکست داد. اتحاد، سرمایه‌ای زودگذر نیست؛ سرمایه دائمی ملت است.

2. نقش دانش‌آموزان و نخبگان:

   ۴۰ مدال جهانی دانش‌آموزان ایرانی، نشانه ظرفیت‌های بزرگ این نسل است. جوان ایرانی باید در مرکز راهبرد نظام باشد.

3. غنی‌سازی اورانیوم:

   رهبر انقلاب، غنی‌سازی را فقط مسأله انرژی نمی‌دانند؛ بلکه آن را عاملی مهم در کشاورزی، صنعت، بهداشت و محیط‌زیست معرفی کردند. با تأکید بر اینکه:

«سلاح هسته‌ای هرگز؛ اما علم هسته‌ای حتماً»

4. مذاکره با آمریکا:

   مذاکره با آمریکا را تجربه‌ای خسارت‌بار توصیف کردند و فرمودند:

 «مذاکره با آمریکا یعنی تحمیل دیکته‌های یک‌طرفه؛ نه تنها بی‌فایده، بلکه پر از خسارت است.»

5. اقتدار:

   نسخه پیشرفت کشور در کلام ایشان چنین خلاصه شد:

 «باید قوی شویم؛ در علم، صنعت، امنیت، دولت و ساختار.»

6. جوان ایرانی:

   جوان، محور تحولات آینده است. رهبر انقلاب فرمودند:

 «جوان ایرانی باید پرورش یابد، میدان ببیند و نقش‌آفرینی کند.»

 در پایان این خطبه، اشاره‌ای می‌کنیم به غربت غریب‌ترین امام، امام حسن عسکری (علیه‌السلام)

ایشان فرمودند:

 «هیچ یک از پدرانم، آنگونه که من گرفتار شک شیعیان شدم، گرفتار نشدند.»

 این شک، زمینه‌ساز غیبت امام عصر (علیه‌السلام) شد. شیعه‌ای که به امامش بی‌اعتماد شود، باید طعم تلخ فراق را بچشد.

در نقل آمده است که وقتی برخی شیعیان از امام حسن عسکری علیه‌السلام خواستند که حساب پول‌هایی که فرستاده‌اند را ارائه دهد، حضرت فرمودند:

«اگر امامت امر مستمر و الهی است، چرا این را از پدرانم نخواستید؟»

و از آن پس، پرده‌ای در اتاق حضرت نصب شد و مردم فقط صدای ایشان را می‌شنیدند...

و امام بعدی، حتی صدایش نیز به مردم نرسید...

غیبت، نشانه خشم خدا بر امتی است که قدر امامش را نشناخت.

و این غیبت، تا زمانی ادامه دارد که مردم لیاقت بازگشت ولیّ خدا را پیدا کنند.

 انسان، در غیبت، قدر نعمت را می‌فهمد؛ در فراق، قیمت وصل را می‌داند؛ در تاریکی، ارزش نور را درک می‌کند. و ما نیز باید با اصلاح درونی، به سمت زمینه‌سازی ظهور برویم.

 خدایا!

ما را در زمره‌ی مجاهدان و صابران در راهت قرار بده.

ما را از پیروان واقعی شهدا و زمینه‌سازان ظهور حضرت حجت علیه‌السلام قرار بده.

اللهم ارزقنا توفیق الشهادة فی سبیلک

اللهم عجل لولیک الفرج

والسلام علیکم و رحمة الله و برکاته