منوی مدیریت محصول

 قَالَ امیرالمومنین(علیه السلام): لَا تَسْتَحِ مِنْ إِعْطَاءِ الْقَلِيلِ، فَإِنَّ الْحِرْمَانَ أَقَلُّ مِنْهُ. امام علی (عليه السلام)

در حدیثی که در حکمت 67 کتاب شریف نهج البلاغه ذکر شده است، می فرماید: از بخشش كم حيا مكن، زيرا محروم كردن، از آن هم كمتر است.  بخشش كم: امام(علیه السلام) در این سخن حکیمانه اش از محروم کردن نیازمندان به هر اندازه که ممکن باشد نهى مى کند. 

بسیارند کسانى که معقتدند باید بخشش به مقدار قابل ملاحظه باشد و اگر انسان توان آن را نداشت، ترک کند، در حالى که بخشش کم (توأم با عذرخواهى و ادب) حد اقل دو فایده دارد: نخست این که در بسیارى از موارد همین مقدار حل مشکلى مى کند و دیگر این که دست رد به سینه درخواست کننده زدن نوعى اهانت است و این کار جلوى اهانت را مى گیرد. اضافه بر اینها روح سخاوت را در انسان در تمام حالات پرورش مى دهد. 

مهم این است که انسان در انفاق خود، هرچند کم اخلاص داشته باشد. این خلوص نیت کم را بسیار و کوچک را بزرگ مى کند. شاهد این سخن داستانى است که در شأن نزول آیه 79 سوره توبه آمده است: لشکر اسلام براى مقابله احتمالى با دشمن در جنگ تبوک آماده مى شد.

پیغمبر اکرم دستور به جمع آورى کمک هاى غذایى براى سربازان اسلام داد. هرکس به اندازه توانایى خود مقدارى خرما به عنوان زکات یا تبرع به مسجد مى آورد و کسانى که امکانات بیشترى داشتند مقدار فزون ترى مى آوردند.

  کارگر مسلمانى به نام «ابو عقیل انصارى» که از چاه هاى اطراف مدینه آب براى منازل مى آورد و با مبلغ مختصرى که از این کار دریافت مى کرد هزینه زندگى خانواده خود را در حد پایین تأمین مى کرد نیز به فکر کمک به ارتش اسلام افتاد و چون اندوخته اى نداشت گفت: یک شب را اضافه کار مى کنم و درآمد آن را خدمت پیامبر مى آورم.

محصول کار شبانه او دو من خرما بود که یک من آن را براى خانواده خود گذارد و یک من را خدمت پیامبر آورد. منافقان عیب جو هنگامى که دیدند «ابو عقیل» مشتى خرماى خشکیده در دامن ریخته خدمت پیامبر مى آورد او را به باد مسخره و استهزا گرفتند و سخن ها گفتند.

آیه شریفه نازل شد، کار «ابو عقیل» را کاملاً ستود و استهزا کنندگان را به عذاب الیم الهى تهدید کرد: «(اَلَّذِینَ یَلْمِزُونَ الْمُطوِّعِینَ مِنَ الْمُؤْمِنِینَ فِى الصَّدَقَتِ وَالَّذِینَ لایجِدُونَ إِلاّ جُهْدَهُمْ فَیَسخَرُونَ مِنهُمْ سَخِرَ اللَّهُ مِنهُمْ وَلَهُمْ عَذَابٌ أَلِیمٌ); کسانى که از صدقات مومنان اطاعت کار عیبجویى مى کنند، و آنهایى را که دسترسى جز به مقدار (ناچیز) توانائیشان ندارند مسخره مى نمایند خدا آنها را مسخره مى کند (کیفر استهزا کنندگان را به آنها مى دهد) و براى آنان عذاب دردناکى است».  ببخش مال و مترس از کسى که هرچه دهى *** جزاى آن به یکى ده ز دادگر یابى.  البته گاه به هفتصد برابر و بیشتر مى رسد.

 شَرَف تقارن زمانی بهار سال 1403 هجری شمسی، با ماه رحمانی رمضان المبارک را باید مصداقی از مصادیق این بیان شریف قرآن بدانیم «نُورٌ عَلَى نُورٍ»(نور: 35).

  از منظر آیات و روایات هم فصل بهار و هم ماه مبارک رمضان، مدرسه و مکتب توحید و معرفت‌اند و هرکسی دل و جان خود را در حال و هوای این دو بهار قرار بدهد، از فیوضات آن بهره‌مند خواهد شد.

  در حقیقت هم‌زمانی بهار طبیعت و بهار فطرت و تقارن دگرگونی شگرف طبیعت با ماه رستاخیز جان، فرصت مغتنمی است برای سلوک انسان به سمت هدف خلقتش؛ به همین جهت آرزوی مهم ما در این دو بهار طبیعت و فطرت این است که: «حَوِّلْ حَالَنَا إلَی أحْسَنِ الْحَالِ»(دعای تحویل سال)؛ «اَللّهُمَ‌ غَیِّرْ سُوءَ حالِنا بِحُسْنِ حالِکَ»(دعای ماه مبارک رمضان). 

هر چیز بهاری دارد از حکمت‌های بسیار قابل توجه و تأمل، این بیان حضرت امام محمد باقر علیه السلام است: «لِكُلِّ شَیْ‌ءٍ رَبِیعٌ»(الکافی، ج1، ص630)؛ که به‌عنوان نمونه و تمرین ذهن ما، مصادیقی از این لِكُلِّ شَیْ‌ءٍ را چنین بیان می‌فرمایند:

  1. قرآن، بهار جان‌ها تَعَلَّمُوا الْقُرْآنَ فَإِنَّهُ أَحْسَنُ الْحَدِیثِ وَ تَفَقَّهُوا فِیهِ فَإِنَّهُ رَبِیعُ الْقُلُوبِ. (نهج‌البلاغة، خطبه110) (قرآن را بياموزيد، كه بهترين گفتار است، و آن را نيك بفهميد كه بهار دل‏هاست.) 

2. رسول الله(ص)، بهار عالم هستی إِنَّ اللَّهَ سُبْحَانَهُ بَعَثَ مُحَمَّداً بِالْحَقِّ... جَعَلَهُ اللَّهُ بَلَاغاً لِرِسَالَتِهِ وَ كَرَامَةً لِأُمَّتِهِ وَ رَبِيعاً لِأَهْلِ زَمَانِهِ (خطبه 198 نهج البلاغه). (خداى سبحان، محمد (صلى الله عليه و آله) را بحق به رسالت فرستاد... خداوند رسالت خويش را به او ابلاغ كرد تا امتش را ارجمندى كرامت كند و مردم زمانش را به بهار زندگى رساند.) 

3. امام حسین(ع)؛ بهار یتیمان کُنْتَ رَبیعَ الاْیْتامِ ، وَ عِصْمَةَ الاْنامِ ، وَ عِزَّ الاْسْلامِ. (زیارت ناحیه مقدسه) (تو بهار ِسر سبز ِیتیمان بودى، نگاهبان و حافظ مردم بودى، مایه عـزّت و سرافرازى اسلام.)  معنای یتیم در این روایت چیست؟ رسول خدا در روایتی به این سوال پاسخ داده اند و فرموده اند: «أَشَدُّ مِنْ یُتْمِ الْیَتِیمِ الَّذِی انْقَطَعَ عَنْ أُمِّهِ وَ أَبِیهِ یُتْمُ یَتِیمٍ انْقَطَعَ عَنْ إِمَامِهِ وَ لَا یَقْدِرُ عَلَى الْوُصُولِ إِلَیْه»(الإحتجاج، ج‌1، ج16). (سخت تر از يتيمى كسى كه پدرش را از دست داده، يتيمى است كه از امام خود بريده شده و توان دسترسى به او را ندارد.) سیدالشهداء علیه السلام در عصر حکومت یزید، بلکه در همه روزگاران خزان‌زده ظلم طاغوت، بهار و طراوت‌بخش مستضعفان عالم بوده است.  4. امام زمان(عج)، بهار مردمان و خرمی روزگاران در زیارت‌نامه امام زمان (عجل الله تعالی فرجه الشریف) می‌خوانیم: «السَّلَامُ عَلَى رَبِیعِ الْأَنَامِ»( سلام بر بهار عالميان)(بحار الأنوار، ج99، ص101).  امام عصر (عج) به‌دلیل این‌که مظهر اسم الهی «حیّ» است، حقیقت بهار می‌باشد و با خود بهار انسانیت را به ارمغان می‌آورد. به همین جهت است که در روایات متعدد، تأویل آیه 17 سوره مبارکه حدید(اعْلَمُوا أَنَّ اللَّهَ یُحْیِی الْأَرْضَ بَعْدَ مَوْتِهَا...)، وجود مبارک آن حضرت معرفی شده است. به‌عنوان مثال جناب حکیمه عمه گرامی امام حسن عسکری (علیه السلام) می‌گوید: «نزد امام(ع) بودم که فرمود: «عمه! امشب را نزد ما به‌سر ببر که در این شب مولود مبارکی متولد می‌شود که زمین مرده را زنده می‌گرداند»(... سَیُولَدُ الْمَوْلُودُ الْکَرِیمُ الَّذِی یُحْیِی بِهِ الْأَرْضَ بَعْدَ مَوْتِهَا(تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۱۵، ص۵۷۴)).

  شرایط اسفبار فلسطین، اشک هر انسانی را سرازیر می کند متاسفانه چندین ماه است که فلسطین اشغالی و مردم مظلوم غزه با درد و رنج بسیار زندگی می کنند و هزاران نفر از آنان به خاک و خون کشیده شدند.  ماه مبارک رمضان در غزه طعم خون به خود گرفته است به طوری که رژیم اشغالگر صهیونیستی حتی به صف های غذا هم رحم نمی کند.

  مردم ایران همیشه در کنار مظلومان و مستضعفان جهان به ویژه مردم فلسطین ایستاده اند و در این ایام نیز باید بیش از پیش به یاد آنان باشیم و از خداوند متعال نابودی و ریشه کن شدن هرچه سریعتر این رژیم کودک کش را مسالت کنیم.  نشان فتح، مدالی برای چهار دهه اقتدار نظامی تبریک عرض می کنیم به فرماندهان ارتش و سپاه پاسداران انقلاب اسلامی بابت دریافت نشان درجه یک فتح.