منوی مدیریت محصول

اربعین حسینی

امام رضا (ع) در مورد اهمیت فراوان اربعین می فرمایید: کسی که به زیارت قبر ابا عبدا...(ع) در کنار فرات رود همانند کسی است که به زیارت خدا بر عرش او رفته است.

امام صادق (ع) می فرمایید: زیارهُ الحسینُ بن علی (ع) واجبهٌ علی کُل من یقرُّ للحسین بالامامه مِن ا... عزوجل

زیارت قبر حسین بن علی (ع) بر هرکسی که اقرار به امامت او از جانب خداوند متعال دارد واجب است.

عمربن مسلم می گوید که امام باقر به من فرمود: (هل تاتی قبر الحسین) آیا به زیارت قبر حسین می روی؟( نعم علی خوف و جل)بله با ترس و لرز(فقال: مَا کَانَ مِنْ هَذَا أَشَدَّ فَالثَّوَابُ فِیهِ عَلَی قَدْرِ الْخَوْفِ)فرمود: میزان ثواب به اندازه میزان ترس است و هرکس که با ترس به زیارت قبر او رود خداوند ترس او را در قیامت خواهد ریخت(وَ مَنْ خَافَ فِی إِتْیَانِهِ آمَنَ اللَّهُ رَوْعَتَهُ یَوْمَ القیامه)

و در پناه الهی قرار گرفته و آموزیده خواهد شد.

نخستین زائرین حسین (ع) کیست؟

ابن نما حلی، از ابن عایشه روایت می کند که سلیمان بن قته ی عدوی، سه روز پس از شهادت امام حسین علیه السلام از کربلا عبور کرد و چون نگاهش بر جای قتلگاه ایشان افتاد، تکیه بر اسب عربی خود نمود واین ابیات را سرود:

مررت علی أبیات آل محمد

فلم أرها أمثالها یوم حلت ألم تر أن الشمس أضحت مریضه

لفقد الحسین و البلاد اقشعرت و کانوا رجاءا ثم أضحوا رزیه

لقد عظمت تلک الرزایا و جلت و تسألنا قیس فنعطی فقرها

و تقتلنا قیس اذا النعل زلت و عند غنی قطره من دماءنا

سنطلبهم یوم بها حیث حلت فلا یبعد الله الدیار و أهلها

و ان أصبحت منهم برغم تخلت فان قتیل الطف من آل هاشم

أذل رقاب المسلمین فذلت و قد أعولت تبکی النساء لفقده

و أنجمنا ناحت علیه و صلت.

ممکن است کسی بگوید که بنابر این روایت، نخستین زائر را باید سلیمان بن قته دانست؛ ولی این سخن با توجه به مطالب زیر، قابل پذیرش نیست:

1. تاکنون کسی او را به این عنوان نشناخته و نشناسانده است.

2. نقل با این خصوصیت را تنها ابن نما نقل کرده است؛ در حالی که برخی تاریخ نویسان، به ذکر مرثیه و اشعار او در کربلا بسنده نموده اند، بدون آن که زمان آن را معین سازند و بیشتر ایشان تنها ابیات او را نقل کرده اند، بدون آن که به مکان و زمان آن تصریح نمایند.

3. این روایت، ناظر به عبور سلیمان از کربلاست و این با عنوان زیارت فرق می کند؛ چون عبارتی که ابن نما آورده این است:

مر سلیمان بن قته العدوی مولی بنی تمیم بکربلاء بعد قتل الحسین علیه السلام بثلاث، فنظر الی مصارعهم، فاتکأ علی فرس له عربیه، و أنشأ...؛

سلیمان بن قته ی عدوی پس از گذشت سه روز از شهادت حسین علیه السلام از کربلا گذشت و به جایگاه شهادتشان نگاه افکند و درحالی که به اسب عربی خود تکیه نموده بود، چنین سرود...

و عبور از آن مکان مقدس اعم از آن است که به قصد زیارت باشد یا نباشد و این غیر از عمل کسی است که به قصد زیارت قبر آن حضرت، رنج سفر را بر خود هموار سازد و عواقب این کار را به جان بخرد.

با توجه به این مطلب، حال عبیدالله بن حر جعفی نیز روشن می شود، او که دعوت شخص امام حسین علیه السلام را برای یاری رسانی نپذیرفته بود و به گمان خود با زرنگی توانسته بود رعایت بی طرفی را نموده و از حضور در لشکر ابن زیاد نیز سرباز زند، پس از واقعه ی جانگداز کربلا، هنگامی که از سوی ابن زیاد بازخواست شد، بر جان خود ترسید و از کوفه فرار کرد و به کربلا آمد و با نهایت پشیمانی از یاری نرساندن به فرزند رسول خدا صلی الله علیه و آله اشعاری را سرود. ولی باز نمی توان عنوان شریف «زائر» را بر او منطبق ساخت. افزون بر آن زمان حضور او را در کربلا دقیقا نمی دانیم.

«زیارت» قبر حسین علیه السلام تنها پس از دفن جسد مطهر است، نه پیش از آن. و با این بیان، بنی أسد را که توفیق دفن اجساد مطهر را یافتند، نمی توان داخل در عنوان فوق دانست.

با توجه به این مطالب، باید جابر بن عبدالله انصاری را نخستین کسی دانست که شرافت کسب این عنوان را پیدا نموده است؛ چون او کسی است که به قصد زیارت قبر سالار شهیدان، أباعبدالله الحسین علیه السلام، با توجه به کهولت سنی خود و با در نظر گرفتن شرایط بسیار سخت سیاسی روز، از مدینه به کربلا آمد؛ چنان که بسیاری از بزرگان به این مطلب تصریح نموده اند

شیخ مفید می فرماید:و فی الیوم العشرین منه - صفر -... هو الیوم الذی ورد فیه جابر بن عبدالله الأنصاری صاحب رسول الله صلی الله علیه و آله و رضی الله تعالی عنه من المدینه الی کربلاء، لزیاره قبر سیدنا أبی عبدالله علیه السلام، فکان أول من زاره من الناس؛

بیستم ماه صفر، روزی است که جابر بن عبدالله انصاری، یار رسول خدا صلی الله علیه و آله، به قصد زیارت قبر حضرت أباعبدالله علیه السلام، از مدینه به کربلا رفت و او نخستین کسی است که به زیارت قبر آن حضرت شتافت.