بسماللهالرحمنالرحیم
الحمدلله ربّ العالمین. احمده و استعینه، و استغفره واتوکّل علیه.
و اصلّی و اسلّم علی حبیبه و نجیبه و خیرته فی خلقه، سیّد رسله وخاتم انبیائه، بشیر رحمته ونذیر نقمته، سیّدنا ونبیّنا ابیالقاسم محمّد وعلی آله الأطیبین الأطهرین المنتجبین المعصومین المکرّمین، سیّما بقیّةاللَّه فیالارضین.
اوصیکم عبادالله و نفسی بتقوی الله.
از شاخه های اِعتدال [= میانه روی] در زندگی، اصل «اعتدال در مصرف» است و در فرهنگ اسلامی از آن به «صرفه جویی» و «قَناعت» تعبیر شده است.
قرآن کریم اعتدال را از صفات عِبادالرّحمان [= بندگان واقعی خدای مهربان] دانسته و می فرماید: «و الَّذینَ اِذا اَنفَقوا لَم یُسِرفوا و لَم یَقتُروا و کانَ بَینَ ذلِکَ قَوامًا (۱)؛ آنان (= بندگان خاصّ خدا) کسانی هستند که چون [= وقتی] انفاق می کنند، نه زیاده روی نَموده و نه سختگیر هستند؛ بلکه میان این دو، حدّ وسط را برمی گزینند.»
هنگامی که امام صادق _ علیه السّلام. _ این آیه را تلاوت می کرد، برای تبیین [= توضیح] اعتدال در مصرف، مُشتی سنگریزه از زمین برداشت و آن را محکم در دست گرفت و فرمود: «این همان اِقتار و سختگیری است.»؛ سپس دست خود را گشود که همه ی آن به روی زمین ریخت و فرمود: «این اسراف است.» بار دوم، مشت دیگری برداشت و دست خود را کمی گشود؛ به گونه ای که مقداری فروریخت و مقداری در دستش باقی ماند و فرمود: «این همان قَوام و اعتدال است.» (۲)
همچنین شخصی از امام رضا _ علیه السّلام. _ پرسید: «چه مقدار خرجی بر [= هزینه برای] خانواده، مُجاز است؟» حضرت فرمود: «مرز میان دو حرام.» عرض کرد: «دو حرام کدام است؟ من آن [ها] را نمی شناسم.» حضرت فرمود: «مگر نمی دانی که خداوند، اسراف را حرام کرده و سختگیری را نیز حرام کرده است؟»؛ آن گاه آیه ی فوق را تلاوت کرد.
سعدی در این باره می گوید:
نَه چندان بخور کز دهانت برآید نَه چندان که از ضعف، جانت برآید
حضرت امام خمینی _ قدّس سرّه. _ در همه ی ابعاد زندگی،… نمونه ی انسان کامل بود [و] از ابتدای جوانی که روح خود را از سرچشمه ی زلال معرفت سیراب می کرد، به صرفه جویی و پرهیز از اسراف و سختگیری، اعتقادی راسِخ [= استوار] داشت و توجّه به آن را سرلوحه [= دستور کار] زندگی خود قرار داد.
۱_ صرفه جویی در زندگی
حضرت امام _ قدّس سرّه. _ از کلام خدا دریافته بود که «اسراف کنندگان، برادران شیاطین هستند.» (۳) و «خداوند، اسراف کنندگان را دوست نمی دارد.» (۴).
با این که از خانواده ای تقریبًا متمکّن [= ثروتمند] بود و توانِ ریخت و پاش، در زندگی برای او فراهم بود، امّا نفس خود را در پرتو اسلام چنان تربیت کرده بود که به کم ترین حدّ اسراف نیز راضی نمی شد و روح لطیف او از آلوده شدن به آن، سخت گریزان بود. … یک بار که خدمت امام بودم، از من خواستند پاکت دارویشان را بدهم. داخل پاکت، پمادی بود که باید به پایشان می مالیدند. بعد از مصرف دارو، امام، یک عدد دستمال کاغذی را به چهار تکه تقصیم کردند و با یک قسمت از آن، چربی پایشان را پاک کردند و سه قسمت دیگر را داخل پاکت گذاشتند تا برای دفعات بعد استفاده کنند!
به امام عرض کردم: اگر برنامه ی زندگی، این گونه است، پس، همه ی ما جهنّمی هستیم؛ چون ما واقعًا این رعایت ها را، به خصوص در مورد دستمال کاغذی نمی کنیم. امام فرمودند: «شما این طور نباشید؛ ولی باید رعایت کنید.» (۵)…
اینک به برخی از جلوه های صرفه جویی در زندگی امام توجّه می کنیم:
الف. صرفه جویی در آب
خانم دبّاغ مشاهدات خود را در این باره، چنین بازگو می کند: «امام اگر آب می خوردند، باقیمانده ی آب لیوان را خالی نمی کردند؛ بلکه کاغذی روی آن می گذاشتند تا بعدًا از آن استفاده کنند.»
همچنین در باره ی وضوگرفتن معظّم له [= ایشان] می گوید: «من بارها ناظر [= تماشاگر] وضوگرفتن امام بوده ام که ایشان در فاصله ی به جا آوردن اعمال وضو، شیر آب را می بندند و در موقع لازم، دوباره باز می کنند تا مبادا آب اضافی از شیر، خارج شود.»
اوصیکم عبادالله و نفسی الخاطئه بتقوی الله
دوشنبه/۵ مرداد/۱۲ صفر/
روز نمازجمعه
اقامه اولین نمازجمعه بعد از پیروزی انقلاب اسلامی به امامت آیتالله طالقانی (۱۳۵۸ش)
خوشا بهحال اهالی نماز جمعه
شرکتکنندگان در نمازجمعه آن قدر عزیزند که نام آنان را فرشتگان با قلمى زرین و در صفحاتى نقره اى مى نویسند: «عَنْ أَبِی جَعْفَرٍ(ع) قَالَ: إِذَا کَانَ یَوْمُ الْجُمُعَةِ نَزَلَ الْمَلَائِکَةُ الْمُقَرَّبُونَ مَعَهُمْ قَرَاطِیسُ مِنْ فِضَّةٍ وَ أَقْلَامٌ مِنْ ذَهَبٍ فَیَجْلِسُونَ عَلَى أَبْوَابِ الْمَسْجِدِ عَلَى کَرَاسِیَّ مِنْ نُورٍ فَیَکْتُبُونَ النَّاسَ... » (الکافى، ج ۳، ص ۴۱۳). کسانى که نامشان در چنین دفاترى ثبت میشود، چنان مورد رحمت و مغفرت خدا قرار مىگیرند که به آنان خطاب مى شود: «عمل را از نو آغاز کنید» (مَنْ أَتَى الْجُمُعَةَ إِیمَاناً وَ احْتِسَاباً اسْتَأْنَفَ الْعَمَلَ (الفقیه، ج۱، ص۴۲۷)).
به دلیل همین برکت، رسول خدا(ص) فرمود: «اگر کسى کارگرى را روز جمعه براى کارى اجیر کند، پس نباید او را از شرکت در نمازجمعه باز دارد که اگر چنین کند گناهکار است و اگر مانع وى نشد و اجازه شرکت در نمازجمعه را به او داد، هر دو در ثواب شریکند» (مَنِ اسْتَأْجَرَ أَجِیراً فَلَا یَحْبِسْهُ عَنِ الْجُمُعَةِ فَیَأْثَمَ وَ إِنْ لَمْ یَحْبِسْهُ عَنِ الْجُمُعَةِ اشْتَرَکَا فِی الْأَجْر (مستدرک الوسائل، ج۶، ص۷). و امیرالمؤمنین(ع) امر میفرمود برخی از زندانیان را با ضمانتهای امنیتی و صیانت آبرویی، در نمازجمعه حاضر کنند تا از برکات آن بهره بگیرند (أَنَّ عَلِیّاً(ع) کَانَ یُخْرِجُ أَهْلَ السُّجُونِ مِنَ الْحَبْسِ فِی دَیْنٍ أَوْ تُهَمَةٍ إِلَى الْجُمُعَةِ فَیَشْهَدُونَهَا وَ یُضَمِّنُهُمُ الْأَوْلِیَاءَ حَتَّى یَرُدُّونَهُم (مستدرک الوسائل، ج۶، ص۲۷)).
مبانی حقانیت خونخواهی آقای شهید ایران
رهبر معظم انقلاب اسلامی، حضرت آیتالله سیدمجتبی خامنهای، در پیام ۲۰ تیر (به مناسبت تشییع و تدفین رهبر شهید (قدس سره)، بر ضرورت انتقام، تأکید قاطع کردند. متن کلیدی این پیام چنین است: «عهد میبندیم که انتقام خون پاک شما و همهی شهیدان این دو جنگ را از قاتلین جنایتکار و بیآبرو بگیریم. این انتقام، خواست ملّت ما است و بهطور حتمی باید صورت بگیرد»
رهبر معظم انقلاب در ادامه تأکید کردند که این جنایتکاران – که فهرستی از آنها موجود است - «آرزوی مرگی آرام و در بستر را با خود به گور خواهند برد» و این امر «متوقّف بر وجود شخص من یا سایر مسئولان نیست؛ ما باشیم یا نباشیم، این مطلب محقق خواهد شد».
این انتقام مقدس، یک ضرورت عقلایی، دینی، راهبردی و تاریخی برای حفظ کیان نظام اسلامی، تأمین امنیت ملی، پاسخ به مطالبه مردمی، تحقق عدالت و بازدارندگی در برابر دشمنان است. همانگونه که رهبر معظم انقلاب تأکید فرمودند، این امر «بهطور حتمی باید صورت بگیرد» و مربوط به وجود یا عدم وجود افراد خاصی نیست؛ چراکه مسئله خونخواهی، فراتر از افراد، به هویت، بقا و عزت یک امت پیوند خورده است
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ
إِذَا جَاءَ نَصْرُ اللَّهِ وَالْفَتْحُ ﴿۱﴾
وَرَأَيْتَ النَّاسَ يَدْخُلُونَ فِي دِينِ اللَّهِ أَفْوَاجًا ﴿۲﴾
فَسَبِّحْ بِحَمْدِ رَبِّكَ وَاسْتَغْفِرْهُ إِنَّهُ كَانَ تَوَّابًا ﴿۳﴾
صدق الله العلی العظیم