ریشه اصلی ظلمهای تاریخی، دوری از تقوا و پناه بردن به غیرِ خداست؛ طبق آیه ۴۴ سوره یونس، انسانها با انتخابهای غلط و تکیه بر اسبابِ دنیوی، در واقع به خودشان ستم میکنند، در حالی که پناهِ حقیقی تنها در دایره الهی است.
در سیره سیاسی اسلام، وحدت یک انتخابِ سلیقهای نیست، بلکه یک دستورِ الهی است؛ آیه ۱۰۳ سوره آلعمران («واعتصموا بحبلالله جمیعاً») تأکید دارد که تنها با چنگ زدن به ریسمان الهی و دوری از تفرقه میتوان از بحرانهای بزرگ عبور کرد.
واقعه صفین و نیرنگ عمرو عاص، درسی همیشگی برای همه اعصار است؛ تاریخ گواه است که مدیریتهای ناکارآمد و سستعنصر، چگونه جامعه را دچار انحراف کرد و باعث شد تا دههها اسلام از مسیر اصلی و حقیقی خود دور بماند.
امام سجاد (ع) در ۳۶ سال امامت خویش، با وجود انزوا و خفقانِ سیاسی، حافظِ مرزهای فکری و معنوی اسلام ناب بودند؛ ایشان الگویی تمامعیار برای استقامت و تبیین حق در شرایطِ سخت به شمار میروند.
در انتخاب مدیران، معیار اصلی باید «هدایتیافتگی» و بصیرت باشد؛ خداوند بر سرنوشتِ انتخاباتِ ما ناظر است و هر انتخابی، تبعات اخروی و دنیوی خاص خود را به همراه خواهد داشت.
جایگاه شورای نگهبان، تداوم منطق عاشوراست؛ نظارتِ این شورا صرفاً یک عمل اداری نیست، بلکه برای صیانت از اسلامیت نظام، جلوگیری از نفوذِ افرادِ نالایق و تضمینِ حاکمیتِ اصولِ قرآنی در ساختارِ حاکمیتِ اسلامی است.
دشمنان داخلی یا همان «مرجفون» (شایعهپراکنان و تفرقهافکنان)، خطرناکترین عناصر برای وحدتِ ملی هستند؛ این افراد با ایجاد ناامیدی و اختلافافکنی، سعی در تضعیفِ اراده مردم دارند و باید با هوشیاری در برابر آنها ایستاد.
حضورِ مقتدرانه مردم در صحنهها و خیابانها، بازدارندهتر از هر سلاح نظامی است؛ این اتحادِ ملت، دشمن را در محاسباتِ خود بلاتکلیف و سردرگم کرده و آنها را در رسیدن به اهدافشان ناکام گذاشته است.
در حالی که ملت در جبهههای سیاسی و نظامی سنگتمام گذاشته، انتظارِ بجایِ مردم از دولت این است که در «جبهه اقتصادی» نیز با برنامهریزی دقیق، معیشتِ قشر محروم را تأمین کرده و با گرانفروشی مبارزه کند؛ ما نباید از حمایتِ نیازمندان غافل شویم.