«وَ خَاتَمِ رَسُولِهِ، مَوْلانَا وَ مُقْتَدَانَا أَبُو الْقَاسِمِ الْمُصْطَفَى مُحَمَّدٍ (ص) وَ آلِهِ الطَّیِّبِینَ الطَّاهِرِینَ الْمَعْصُومِینَ الْمُکَرَّمِینَ الْهُدَاةِ الْمَهْدِیِّینَ وَ حُمَاةِ الْمُسْتَضْعَفِینَ. اَلسَّلَامُ عَلَیْکَ یَا مُعِزَّ الْمُؤْمِنِینَ الْمُسْتَضْعَفِینَ، اَلسَّلَامُ عَلَیْکَ یَا مُذِلَّ الْکَفَرَةِ الْمُتَکَبِّرِینَ الظَّالِمِینَ، اَلسَّلَامُ عَلَیْکَ یَا مَوْلایَ یَا صَاحِبَ الزَّمَانِ
عِبَادَ اللهِ، اُوصِیکُمْ وَ اُوصِی نَفْسِی بِتَقْوَی اللهِ؛ خودم و همه شما مؤمنینِ نمازگزار را به رعایت تقوای الهی توصیه و سفارش میکنم.
بحث در خطبه اول پیرامون آیات نورانی سوره مبارکه «فتح» بود؛ جایی که مسئله بیعت مطرح شد و عدهای از بیعت با پیامبر اکرم (ص) سرپیچی کردند و بهانهجوییها و عذرتراشیهایی داشتند که خدای متعال به برخی از این موارد اشاره کرد: «سَیَقُولُ لَکَ الْمُخَلَّفُونَ مِنَ الْأَعْرَابِ شَغَلَتْنَا أَمْوَالُنَا وَأَهْلُونَا فَاسْتَغْفِرْ لَنَا». خودِ عدم بیعت با پیامبر اکرم (ص)، یک گناه و معصیت بزرگ است و بدتر از آن، توجیهِ این گناه است. موضوعی که ما در موارد مشابه میبینیم؛ افرادی مرتکب گناه میشوند، به جای اینکه گناهشان را بپذیرند و در صدد توبه و جبران آن معصیت بربیایند، به دنبال توجیه هستند که این مصیبتِ بزرگی است. اینجا یک موردش مطرح میشود؛ موارد دیگری را هم ما در قرآن کریم، در آیات کلام وحی، بهویژه آنجایی که قرار است پای کارِ مبارزه، جهاد و ایستادگی در برابر دشمن و سختیها و مشقتهای میدان جهاد را انسان تحمل کند، میبینیم که افراد با بهانههای واهی شانه خالی میکنند از اینکه در این میادین حضور پیدا کنند.
در جای دیگر، نمونه مشابهی برای اینکه فرارِ خودشان را از جنگ توجیه کنند، پیش پیامبر آمدند و اجازه گرفتند؛ «وَیَسْتَأْذِنُ فَرِیقٌ مِّنْهُمُ النَّبِیَّ». گروهی از مسلمانها از پیامبر اذن گرفتند؛ آنجا چه بهانهای را مطرح میکردند؟ چه توجیهی برای این فرار بیان میکردند؟ این بود که: «إِنَّ بُیُوتَنَا عَوْرَةٌ»؛ خانههای ما در و دیوار مناسبی ندارد، در معرض آسیب هستیم، ما نمیتوانیم به این واسطه در کنار شما در میدان جهاد قرار بگیریم. حالآنکه خدای متعال میفرماید اصلاً اینطور نبوده است که وضعیت خانههای آنها نابسامان باشد؛ «وَمَا هِیَ بِعَوْرَةٍ إِن یُرِیدُونَ إِلَّا فِرَارًا»؛ تنها چیزی که از طرح این بهانه و توجیه دنبالش بودند، این بود که شانه خالی کنند از میدان جهاد و در این عرصه حضور پیدا نکنند.
یا در جنگ با رومیان، باز گروهی خدمت حضرت میرسیدند: «وَمِنْهُم مَّن یَقُولُ ائْذَن لِّی وَلَا تَفْتِنِّی». ای پیامبر! به ما اجازه بده و کاری نکن که ما دچار معصیت و گناه شویم. در جنگ با رومیان، بهانهشان این بود که آنها زنان زیبارویی دارند که اگر ما به جنگ برویم، احتمال دارد چشم ما به زنان اینها بیفتد، دل ما اسیر شهوات بشود و گرفتار گناه و معصیت شویم. ببینید، بهانههای اینگونهای در میدان جهاد و توجیهات اینشکلی مطرح میکردند.
امروز هم همین است؛ امروز هم کسانی که برخی از موضوعات را حاضر نیستند بپذیرند و برخی از هزینههای مقاومت را حاضر نیستند بپردازند، وقتی مینشینی پای صحبتشان یا مطالبشان را میخوانی، میبینی دقیقاً عذرها و بهانهها چیزی شبیه همین موارد است؛ توجیهاتی که به هیچ وجه در میدان پیکار علیه ظلم و استکبار قابل پذیرش نیست. این میدان، میدانِ ایستادن است، میدانِ جهاد است. بله، باید هزینههایی را هم پرداخت کرد. اگر کسی بخواهد از حریم الهی دفاع کند، مدافع ارزشهای توحیدی و معنوی باشد، یقیناً جبهه کفر و شرک این را برنمیتابد، علیه او حرکت میکند، علیه او قیام میکند و تو باید بایستی.
در طول تاریخ، در بسیاری از مقاطع وقتی نگاه میکنی، از نظر ظاهری، از نظر عده و عُدّه و از نظر تجهیزات و امکانات، خدای متعال اینطور اراده کرده که قدرت ظاهری در بیشتر موارد به نفع دشمن بوده است، اما پیروزی نهایی همواره با جبهه حق و کسانی بوده که ایستادگی و مقاومت کردند. لذا باید مراقب باشیم خداینکرده گرفتار این توجیهات و بهانهجوییها نشویم. اگر بنا داریم در این نبرد تمدنی، در این میدان سخت و در این جهاد مقدس نقشآفرین باشیم، باید با فرهنگ قرآن و فرهنگ معارف اهلبیت عصمت و طهارت (ع) آشنا باشیم تا بتوانیم آن صبر، ایستادگی و مقاومت خودمان را مستمراً داشته باشیم.
در این مسیر، پروردگارا! ما را در مسیر دفاع از حق و دفاع از ارزشهای معنوی و توحیدی موفق بدار.
«بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِیمِ. إِنَّا أَعْطَیْنَاکَ الْکَوْثَرَ. فَصَلِّ لِرَبِّکَ وَانْحَرْ. إِنَّ شَانِئَکَ هُوَ الْأَبْتَرُ. صَدَقَ اللهُ الْعَلِیُّ الْعَظِیمُ»
«أَعُوذُ بِاللهِ مِنَ الشَّیْطَانِ الرَّجِیمِ، بِسْمِ اللهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِیمِ. الْحَمْدُ للهِ الَّذِی لَا یَبْلُغُ مِدْحَتَهُ الْقَائِلُونَ، وَ لَا یُحْصِی نَعْمَاءَهُ الْعَادُّونَ، وَ لَا یُؤَدِّی حَقَّهُ الْمُجْتَهِدُونَ. ثُمَّ الصَّلَاةُ وَالسَّلَامُ عَلَی أَشْرَفِ خَلْقِهِ وَ بَشِیرِهِ، مَوْلانَا وَ مُقْتَدَانَا أَبُو الْقَاسِمِ الْمُصْطَفَى مُحَمَّدٍ (ص) وَ آلِهِ الطَّیِّبِینَ الطَّاهِرِینَ الْمَعْصُومِینَ الْمُکَرَّمِینَ الْهُدَاةِ الْمَهْدِیِّینَ وَ حُمَاةِ الْمُسْتَضْعَفِینَ. صَلِّ عَلَى عَلِیٍّ أَمِیرِ الْمُؤْمِنِینَ، وَ فَاطِمَةَ الزَّهْرَاءِ سَیِّدَةِ نِسَاءِ الْعَالَمِینَ، وَ إِمَامَیِ الْهُدَى وَ سِبْطَیِ الرَّحْمَةِ عَلَى الْحَسَنِ وَ الْحُسَیْنِ سَیِّدَیْ شَبَابِ أَهْلِ الْجَنَّةِ، صَلِّ عَلَى أَئِمَّةِ الْمُسْلِمِینَ عَلِیِّ بْنِ الْحُسَیْنِ زَیْنِ الْعَابِدِینَ، وَ مُحَمَّدِ بْنِ عَلِیٍّ الْبَاقِرِ، وَ جَعْفَرِ بْنِ مُحَمَّدٍ الصَّادِقِ، وَ مُوسَى بْنِ جَعْفَرٍ الْکَاظِمِ، وَ عَلِیِّ بْنِ مُوسَى الْمُرْتَضَى، وَ مُحَمَّدِ بْنِ عَلِیٍّ التَّقِیِّ الْجَوَادِ، وَ عَلِیِّ بْنِ مُحَمَّدٍ الْهَادِی، وَ الْحَسَنِ بْنِ عَلِیٍّ، وَ الْخَلَفِ الْحُجَّةِ الْمُنْتَظَرِ.
بِسْمِ اللهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِیمِ، اَللَّهُمَّ کُنْ لِوَلِیِّکَ الْحُجَّةِ بْنِ الْحَسَنِ صَلَوَاتُکَ عَلَیْهِ وَ عَلَى آبَائِهِ فِی هَذِهِ السَّاعَةِ وَ فِی کُلِّ سَاعَةٍ وَلِیّاً وَ حَافِظاً وَ قَائِداً وَ نَاصِراً وَ دَلِیلًا وَ عَیْناً حَتَّى تُسْکِنَهُ أَرْضَکَ طَوْعاً وَ تُمَتِّعَهُ فِیهَا طَوِیلًا بِرَحْمَتِکَ یَا أَرْحَمَ الرَّاحِمِینَ.
عِبَادَ اللهِ، اُوصِیکُمْ وَ نَفْسِی وَ إِیَّاکُمْ بِتَقْوَی اللهِ وَ اتِّبَاعِ أَمْرِهِ، وَ أُخَوِّفُکُمْ مِنْ عَذَابِهِ.
بار دیگر خودم و همه شما عزیزان نمازگزار، خواهران و برادران مؤمن و خداجوی را به رعایت حریم الهی، انجام واجبات و ترک محرمات و منهیات توصیه و سفارش میکنم.
امروز بیستوششم تیرماه، مصادف است با سالروز تأسیس نهاد شورای نگهبان. عرض خداقوت دارم خدمت اعضای محترم شبکه نظارت در کشور، در استان و در شهرستان که حقیقتاً در این ایام و روزها، رسالت سخت و سنگینی را بر عهده دارند و آرزوی توفیق داریم برای این عزیزان که در یکی از حساسترین دستگاههای قانونی نظام مقدس جمهوری اسلامی، مأموریتهای خودشان را به بهترین شکل انجام میدهند. اینکه عرض کردم «یکی از حساسترین دستگاهها و نهادهای نظام مقدس جمهوری اسلامی»، جملهای است که رهبر و آقای شهید ایران نسبت به نهاد شورای نگهبان داشتند و در جایی فرمودند که: «ضامن تأمین اسلامیت نظام، حفظ اسلامیت نظام، مجموعه شورای نگهبان است» که واقعاً کارشان کار بسیار ارزشمند و بزرگی است؛ انشاءالله خداوند به این عزیزان توفیق روزافزون عنایت بفرماید.
فردا هم سوم ماه صفر، به روایتی ولادت با سعادت امام باقر (ع) است که این مناسبت را هم تبریک و تهنیت عرض میکنم. روز دوشنبه، پنجم صفر، شهادت حضرت رقیه (س) است؛ دختر سهساله امام حسین (ع) که در خرابه شام با تحمل آن مصیبتها، رنجها و اسارتها تاب نیاورد و نهایتاً به شهادت رسید. امیدواریم که انشاءالله با نابودی کفار و مشرکین و وهابیت و تکفیریها، مجدداً راه زیارت این نازدانه ابیعبدالله (ع) و عمه بزرگوارشان عقیله بنیهاشم، زینب کبری (س) بر ما باز شود و بتوانیم مجدداً حضور پیدا کنیم و عرض ادب خودمان را از نزدیک داشته باشیم.
روز چهارشنبه هم هفتم ماه صفر، باز به روایتی شهادت امام مجتبی (ع) است که در سالهای اخیر بیشتر این روز مورد تأکید بوده برای مراسمات سوگواری و عزاداری امام مجتبی (ع)؛ هرچند که ۲۸ صفر برای شهادت امام مجتبی (ع) مشهورتر است، اما به نقل روایات و تاریخ، این روز معتبرتر است برای شهادت امام مجتبی (ع). انشاءالله بتوانیم عرض ادبی در این ایام و روزها به ساحت امام مجتبی، کریم اهلبیت (ع) داشته باشیم.
اما موضوعی که این روزها و ایام باید به آن بیشتر بپردازیم، بحث جنگ و مبارزهای است که خدای متعال شما ملتِ مبعوثشده را در این میدان قرار داده و بهنوعی برگزیده است برای اینکه نقشآفرین باشید. این سعادت بزرگی است، توفیق بزرگی است که الحمدلله اینقدر لیاقت داشتید و خدای متعال این ظرفیت را در شما قرار داده و میتوانید در این میدان حضور پیدا کنید. مسئولین ما هم قدردان هستند؛ قدردان این حضور، قدردان شما مردم بصیر. مطمئناً باید نگاه ویژهای داشته باشند. در هفته گذشته سخنرانی داشت نوه امام راحل عظیمالشأن در حرم کریمه اهلبیت (س)؛ یکی از جملاتی که جناب آقای سیدعلی خمینی اشاره کردند و در رسانهها انعکاس زیادی هم داشت، این جمله بود که فرمودند: «نمیشود ما در بزنگاهها دست به دامن مردم بشویم و وقتی که آبها از آسیاب افتاد بگوییم اینها تند هستند، اینها افراطی هستند.»
توجه به مردم، توجه به شعارهای مردم، مطالباتی که در کف خیابان، در تجمعات خودشان، در برنامههای عزاداری و سوگواری در قالب مرثیه و روضه از مسئولین محترم دارند، اینها باید شنیده بشود. اگر ما دقت کنیم به بیانات و فرمایشات امام و رهبر شهیدمان و آن را در کنار نکاتی که در پیامهای رهبر حاضر و اماممان هست قرار دهیم، واقعاً اینجاست که نقش مردم، نقش غیرقابلانکاری میشود و باید به آن ایمان بیاوریم برای برونرفت از خیلی از چالشها که یکی از آنها جنگ، مبارزه و ایستادگی در برابر دشمن است. رهبر شهید ما کمتر از یک ماه قبل از شهادتشان فرمودند در جریان تجلیل از حماسهای که مردم در ۲۲ دیماه، پس از آن شبهکودتای هجدهم و نوزدهم دی اتفاق افتاد و مردم به خیابان آمدند به صورت خودجوش و آن خیل عظیم و جمعیت باشکوه برای اعلام وفاداری و حمایت از نظام مقدس جمهوری اسلامی به میدان آمدند، فرمودند: «پس از این هم اگر حادثهای اتفاق بیفتد، خداوند متعال این مردم را مبعوث خواهد کرد و این مردم کار را تمام خواهند کرد». آری، این مردم کار را تمام خواهند کرد؛ پیامی بود و کلامی بود که رهبر شهید ما فرمود و واقعاً اعتقاد و باور قلبی ایشان به نقش ویژه مردم در عبور از بحرانها، فتنهها و امثال این موضوعات بود و ایمانی که داشتند.
رهبری معظم ما، حضرت آیتالله سیدمجتبی حسینی خامنهای هم در یکی دیگر از پیامهایشان به دو نکته مهم اشاره کردند؛ فرمودند دشمن روی دو چیز حساب ویژه باز کرده: یکی «تابآوری مردم» و دیگری «خطای محاسباتی مسئولین».
الحمدلله مردم ما با بصیرت خودشان، با ایمان و اعتقاد و آن روحیه مجاهدتی که در بینشان هست، میدان را خالی نکردند؛ تابآوری خودشان را در نهایتِ درجه به نمایش گذاشتند و این خیلی ارزشمند است. اما آنچه که باید به آن توجه داشته باشیم، بحث «خطای محاسباتی مسئولین» است که دشمن روی این موضوع هم حساب باز کرده است.
اما اگر مسئولین ما بخواهند در محاسبات خودشان دچار خطا نشوند، خطاب به همه این عزیزان که به تعبیر رهبری معظم همه «حُسنظن» دارند، همه دلسوز هستند، همه تلاش میکنند در مسیر پیشرفت، عزت، استقلال و اقتدار نظام مقدس جمهوری اسلامی ایران؛ اگر دنبال این هستید که دچار خطای محاسباتی نشوید، شعارهای مردم را بشنوید. شعارهایی که برخاسته از آن اعتقادات مکتبی، دینی و مذهبی آنهاست. این شعارِ خونخواهی امام، شعار انتقام از دشمنان نظام مقدس جمهوری اسلامی و قاتلین رهبر و امام شهید ما، قاتلین کودکان بیگناهِ میناب، این شعارها همه ریشه در مکتب و تعالیم دینی و آموزههای معنوی و مذهبی ما دارد؛ برخاسته از فرهنگ عاشورایی است. شعارشان هم چیزی جز این نیست که «هیهات منا الذله» و این شعار، شعارِ وجود مقدس سالار شهیدان، حضرت اباعبدالله الحسین (ع) است؛ نه تنها یک شعار، بلکه یک اصل بنیادین و اساسی در مسیر مبارزه و ایستادگی در برابر دشمن است. «مِثْلِی لَا یُبَایِعُ مِثْلَهُ»، این کلام وجود مقدس امام حسین (ع) است که در آخرین سخنرانی رهبر شهید ما هم این جمله به عنوان یک درس ماندگار از مکتب عاشوراییان مطرح میشود.
لذا این موضوع انتقام و بحث خونخواهی امام شهید را یک عده سعی نکنند در فضای جامعه کمرنگ کنند یا این را حمل بر احساسات کنند؛ به هیچ وجه چنین چیزی نیست. مسئله خونخواهی و انتقام از دشمنان، از ظالمان، از قاتلان و از جریانهایی که این راه را در پیش میگیرند و این جنایات را مرتکب میشوند، این یک راهبردی است که وقتی شما مراجعه میکنید در فرهنگ عاشورا و فرهنگ مهدویت، میبینید از اصلیترین شعارهایی است که مطرح میشود. شعار «یا لثارات الحسین (ع)»، «یا ثاراتِ آلِ خامنهای» که این روزها و این ایام بر زبان مردم است، پرچمهای سرخِ انتقامجویی که در دست این مردم قرار گرفته، اینها مسائل سیاسی نیست، مسائل سلیقهای نیست، مسائل شخصی نیست که عدهای اینطور تصور میکنند؛ چه کسانی چنین تصوری پیدا میکنند؟ آنهایی که شناخت و معرفتی نسبت به مکتب اهلبیت (ع)، عاشورا و مهدویت بهطور خاص ندارند.
شما زیارت عاشورا را بخوانید، کافی است که متوجه شوید مسیر مبارزه از همین راه عبور میکند؛ مگر میتوانیم ما عاشورا را زمزمه کنیم اما این معنا را درک نکنیم: «فَأَسْأَلُ اللَّهَ الَّذِی أَکْرَمَ مَقَامَکَ وَ أَکْرَمَنِی بِکَ أَنْ یَرْزُقَنِی طَلَبَ ثَارِکَ مَعَ إِمَامٍ مَنْصُورٍ». اگر دنبال کرامت هستیم، اگر دنبال این هستیم که رزق معنوی ارزشمند در کنار امامِ منصور، وجود مقدس حضرت صاحبالامر (عج) به دست بیاوریم، راهش همین است که پرچم خونخواهی مظلومان عالم را به دست بگیریم. این شعارِ همه مهدیباوران و همه کسانی است که آرزوی حضور در سپاه و لشکر امام عصر (ارواحنا فداه) را دارند. معیت با امام، مسیرش از مسیر خونخواهی و انتقام از دشمنان امام هست. «معکم معکم لا مع عدوکم»، اینها رزق معنوی است. یک عدهای این مطالبه مردم را در حد خواستههای احساسی، سیاسی و سلیقهای تقلیل ندهند؛ اینها عمیقاً ریشه در مبانی دینی و معرفتی ما دارد و اگر کسی ذرهای بهرهای داشته باشد از این معارف، هرگز چنین اتهامی را نمیزند. الحمدلله مردم ما با معرفت و با بصیرت در این میدان خونخواهی و انتقام، تا نابودی دشمنان و تا قصاص قاتلانِ این جنایات، هرگز از این راه و از این مسیر کوتاه نخواهند آمد.
در عین حال که همه مسئولین را خدمتگزار به نظام مقدس جمهوری اسلامی میدانیم؛ از سران قوا تا تکتک عزیزانی که تلاش میکنند در عرصههای گوناگون در قوای سهگانه، در دولت، در مجلس و در قوه قضاییه، همه این عزیزان را محترم میدانیم، دلسوز میدانیم و خادم مخلص ملت میدانیم که در خط مقدمِ میدانِ جهاد هستند، اما مطالبهای که داریم این است: این شعار مردم را جدی بگیرید؛ شعار انتقام از دشمنان این نظام، شعار خونخواهی رهبر و امام شهیدمان. بله، دشمن جنایت میکند، دشمن زیرساختهای ما را مورد حمله قرار میدهد، اما اینملت ثابت کرده که ایستاده است؛ در این میدانِ جهادِ مقدس، آماده است برای رسیدن به پیروزی و نابودی دشمن، هر هزینهای را -حتی شهادتِ خودش، شهادتِ عزیزانش و از دست رفتن سرمایههایش تحمل کند تا دشمن را سر جایش بنشاند.
لذا خطاب به رهبر عزیز و خَلَفِ صالحِ امامِ شهیدمان؛ این ملتِ مبعوثشده، همواره در این مسیر تا پیروزی نهایی، «برجاست» و «پابرجاست». و اما مسئولین هم باید مراقب باشند؛ اگر میخواهند دچار خطای محاسباتی نشوند، شعارها و مطالباتِ این ملتِ مبعوثشده را در حوزههای مختلف، چه در عرصه سیاسی، چه در عرصه نظامی و چه در عرصه فرهنگی، جدی بگیرند. اینها سرمایههای این کشور و این نظام هستند و مهمترین مؤلفه پیروزی در عرصههای مختلف، خصوصاً امروز که در میدان جنگ و جهاد و مبارزه هستیم.
و امیدواریم که خدای متعال همه ما را خونخواه واقعی امامِ شهید و همه مظلومانِ تاریخ قرار بدهد. پروردگارا! ما را در مسیرِ سربازیِ مُنتَقِمِ اصلیِ این شهدا، بهویژه سالار شهیدان حضرت اباعبدالله الحسین (ع) و امامِ شهیدمان و همه شهدا در طول تاریخ، قرار بده و در مسیر یاریِ مُنتَقِمِ اصلیِ این شهادتها که امامِ عصر، حضرتِ مولایِ اعظَم، بقیةالله (روحی و ارواح العالمین لتراب مقدمه الفداء) است، یاری بفرما؛ در فرج حضرتش تعجیل بفرما و قلبِ مقدس و نازنینش را از ما راضی و خشنود بدار.
رهبر عزیزتر از جان ما، خَلَفِ صالح و یادگارِ امامِ شهیدمان را در سایه توجهاتِ امامِ عصر (عج) تا پیروزی نهایی و تا ظهور حضرتش، با طول عمرِ با عزت حفظ بفرما. پروردگارا! رهبرِ شهید، امامِ راحل (ره) و تمامی شهدای ما را درجاتشان را عالیتر بگردان. دعایِ مؤمنین و مؤمنات، پدران، مادران و درگذشتگانِ جمعِ حاضر را به لطف و کرمت ببخش و بیامرز. مکرِ جنایتکاران را به خودشان بازگردان. پروردگارا! اسلام و مسلمین را نصرت عنایت بفرما.
«بِسْمِ اللهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِیمِ، وَ الْعَصْرِ * إِنَّ الْإِنسَانَ لَفِی خُسْرٍ * إِلَّا الَّذِینَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ وَتَوَاصَوْا بِالْحَقِّ وَتَوَاصَوْا بِالصَّبْرِ.
صَدَقَ اللهُ الْعَلِیُّ الْعَظِیمُ.
وَالسَّلَامُ عَلَیْکُمْ وَ رَحْمَةُ اللهِ وَ بَرَکَاتُهُ.»