بسم الله الرحمن الرحیم
الحمد لله رب العالمین، نحمده و نستعینه و نستغفره و نتوکل علیه، و نصلی و نسلم علی سیدنا و نبینا ابیالقاسم محمد المصطفی و علی آله الطیبین الطاهرین المعصومین، سیما بقیة الله فی الأرضین.
اوصیکم عبادالله و نفسی بتقوی الله؛ تقوایی که سرمایه نجات انسان در دنیا و آخرت، و چراغ هدایت در فتنهها و آزمونهای بزرگ الهی است.
برادران و خواهران مؤمن!
در آستانه ماه محرم و ایام سوگواری حضرت اباعبدالله الحسین علیهالسلام قرار داریم؛ ماهی که مدرسه بزرگ بصیرت، مسئولیتپذیری، آزادگی و حقطلبی است. یکی از پرسشهای مهم و عبرتآموز تاریخ اسلام که همواره در ذهن نسلها زنده مانده، این است که چرا جامعهای که برای امام حسین علیهالسلام نامه نوشت، در نهایت در برابر او ایستاد و فاجعه عاشورا را رقم زد؟
برای پاسخ به این سؤال، ابتدا باید صورت مسئله را درست بشناسیم. وقتی سخن از «کوفیان» به میان میآید، منظور همه مردم کوفه نیست؛ بلکه بخش مهمی از مسئولیت این انحراف تاریخی متوجه خواص جامعه است؛ کسانی که دارای نفوذ، قدرت تصمیمسازی، مرجعیت اجتماعی و تأثیرگذاری بر افکار عمومی بودند. تاریخ نشان میدهد که انحراف خواص، مقدمه انحراف جامعه و زمینهساز بزرگترین خسارتها و مصیبتها خواهد بود.
در زیارت عاشورا میخوانیم: «وَلَعَنَ اللَّهُ الْمُمَهِّدِینَ لَهُمْ بِالتَّمْکِینِ مِنْ قِتَالِکُمْ»؛ خداوند لعنت کند کسانی را که زمینه قدرت یافتن دشمنان اهلبیت علیهمالسلام و جنگ با آنان را فراهم کردند. این فراز نورانی به ما میآموزد که همیشه تنها عاملان مستقیم یک جنایت مسئول نیستند، بلکه زمینهسازان، سکوتکنندگان، توجیهگران و کسانی که به ظلم مشروعیت میبخشند نیز در آن شریکاند.
یکی از مهمترین عوامل سقوط خواص کوفه، گرفتار شدن در تناقض میان باور و رفتار بود. آنان با نامههای فراوان امام حسین علیهالسلام را دعوت کردند، با نماینده ایشان بیعت نمودند، اما هنگام آزمون و هزینه دادن، عهد خود را شکستند و میدان را خالی کردند. همان حقیقتی که فرزدق در یک جمله تاریخی بیان کرد: «قُلُوبُهُمْ مَعَکَ وَ سُیُوفُهُمْ عَلَیْکَ»؛ دلهایشان با تو بود اما شمشیرهایشان علیه تو.
عامل دیگر، پیمانشکنی و فقدان استقامت در مسیر حق بود. کوفیان پیش از این نیز در برابر امیرالمؤمنین علیهالسلام و امام حسن مجتبی علیهالسلام سابقه وفاداری نداشتند. جامعهای که تعهد، صداقت و وفای به عهد در آن تضعیف شود، در لحظههای سرنوشتساز نمیتواند از حق دفاع کند.
از دیگر عوامل مهم، تأثیرپذیری از جنگ روانی و تبلیغات دشمن بود. تاریخ نشان میدهد که خواص و عوام کوفه بارها در اثر شایعات، فضاسازیها و عملیات روانی دشمن دچار تردید و انفعال شدند. هنگامی که بصیرت کاهش یابد، حقیقت در میان غوغای تبلیغات گم میشود و جامعه قدرت تشخیص مسیر صحیح را از دست میدهد.
اما در کنار این عوامل درونی، عوامل بیرونی نیز نقش مهمی داشتند. حکومت اموی با ایجاد رعب و وحشت، تهدید، زندان، تطمیع و خریدن شخصیتها، فضای خفقان را بر جامعه حاکم کرد. ابنزیاد با قتل شخصیتهای انقلابی، دستگیری گسترده حامیان امام حسین علیهالسلام و ایجاد فضای ارعاب، بسیاری از افراد ضعیفالنفس را از حمایت حق بازداشت. گروهی نیز فریب پول، مقام و منافع زودگذر دنیا را خوردند و برای رسیدن به مطامع شخصی، در برابر فرزند پیامبر اکرم صلیاللهعلیه وآله ایستادند.
عاشورا به ما میآموزد که انحراف جامعه یکباره اتفاق نمیافتد؛ بلکه نتیجه فاصله گرفتن از ولایت الهی، دنیاطلبی، ضعف بصیرت، ترس از دشمن و غفلت از مسئولیتهای اجتماعی است. قرآن کریم هشدار میدهد که اگر انسان راه حق را رها کند، به تدریج تحت ولایت باطل قرار میگیرد و سرانجام در مسیری گام برمیدارد که خود هرگز تصور آن را نمیکرد.
امروز نیز جامعه اسلامی بیش از هر زمان دیگری نیازمند بصیرت، تقوا، استقامت، وفای به عهد و تبعیت از ولایت الهی است. درس بزرگ عاشورا این است که انسان مؤمن باید در لحظههای حساس تاریخ، حق را بشناسد، بر آن استوار بماند و اجازه ندهد ترس، دنیاطلبی، تبلیغات دشمن و منافع زودگذر او را از مسیر حق منحرف سازد.
خدایا! ما را از رهروان راستین مکتب عاشورا، از یاران صادق ولایت و از کسانی قرار بده که در همه آزمونهای زندگی، حق را میشناسند و بر آن پایدار میمانند.
والسلام علیکم و رحمة الله و برکاته.
بسم الله الرحمن الرحیم
الحمد لله رب العالمین، نحمده و نستعینه و نستغفره و نتوکل علیه، و نصلی و نسلم علی سیدنا و نبینا ابیالقاسم المصطفی محمد و علی آله الطیبین الطاهرین المعصومین، سیما بقیة الله فی الأرضین.
اوصیکم عبادالله و نفسی بتقوی الله؛ تقوایی که چراغ هدایت انسان در فتنهها و بحرانها و مایه نجات جامعه اسلامی در برابر تهدیدها و آسیبهاست.
برادران و خواهران مؤمن و انقلابی!
در آستانه ماه عزای سید و سالار شهیدان حضرت اباعبدالله الحسین علیهالسلام قرار داریم و هفته نخست محرم نیز به نام «هفته امر به معروف و نهی از منکر» نامگذاری شده است. این نامگذاری یادآور یکی از مهمترین اهداف نهضت عاشورا است؛ آنجا که امام حسین علیهالسلام فرمودند: «إنما خرجت لطلب الإصلاح فی أمة جدی، أرید أن آمر بالمعروف وأنهی عن المنکر». قیام عاشورا به ما میآموزد که سلامت جامعه اسلامی در گرو زنده بودن روح مسئولیتپذیری، مطالبهگری حق، مقابله با فساد و بیتفاوت نبودن در برابر سرنوشت جامعه است. امروز نیز حفظ ارزشهای اسلامی، تقویت همبستگی اجتماعی، مقابله با آسیبهای فرهنگی و صیانت از بنیان خانواده از مصادیق روشن امر به معروف و نهی از منکر در جامعه اسلامی است.
مردم عزیز!
یکی از مفاهیم مهمی که امروز در عرصه اجتماعی و ملی مورد توجه اندیشمندان قرار گرفته، مفهوم «تابآوری» است. تابآوری تنها به معنای تحمل سختیها نیست، بلکه توانایی حفظ هویت، استمرار حرکت و عبور هوشمندانه از بحرانها و تهدیدهاست. ملت بزرگ ایران در طول تاریخ خود بارها نشان داده است که از ظرفیت بالایی برای تابآوری برخوردار است. خانوادههای مستحکم، سرمایههای فرهنگی، پیوندهای اجتماعی، باورهای دینی و تجربههای تاریخی ملت ایران از مهمترین پشتوانههای این تابآوری هستند.
البته باید توجه داشت که تابآوری زمانی ارزشمند و سازنده است که به رشد، پیشرفت و تقویت توانمندیهای جامعه منجر شود، نه آنکه صرفاً به عادیسازی مشکلات و استمرار وضعیتهای نامطلوب بینجامد. جامعهای موفق خواهد بود که ضمن حفظ استقامت و پایداری، مسیر اصلاح، پیشرفت و تعالی را نیز دنبال کند.
موضوع مهم دیگر، مسئله امنیت غذایی و کشاورزی مقاوم است. امنیت غذایی صرفاً یک مسئله اقتصادی نیست، بلکه یکی از ارکان اساسی امنیت ملی به شمار میرود. ملتی که در تأمین غذای خود وابسته باشد، در برابر فشارها و تهدیدهای خارجی آسیبپذیر خواهد بود. از این رو سیاستهای اقتصاد مقاومتی بر تقویت تولید داخلی، حمایت از کشاورزان، افزایش بهرهوری، مدیریت منابع آب، توسعه صنایع تبدیلی و تأمین ذخایر راهبردی تأکید دارد.
کشاورزان عزیز ما در خط مقدم تأمین امنیت غذایی کشور قرار دارند و شایسته حمایت و توجه ویژه هستند. هر میزان که در مسیر خودکفایی محصولات راهبردی و تقویت بخش کشاورزی گام برداریم، به همان میزان استقلال، اقتدار و امنیت کشور را تضمین کردهایم. امنیت غذایی، آرامش سفره مردم و تقویت وحدت ملی را به دنبال دارد و یکی از پایههای اساسی اقتصاد مقاومتی محسوب میشود.
برادران و خواهران گرامی!
در عرصه تحولات منطقه نیز جمهوری اسلامی ایران همواره بر پایه منطق عزت، حکمت و مصلحت عمل کرده است. تجربههای سالهای اخیر نشان داده است که هرگاه دشمن احساس کند در برابر اقدامات تجاوزکارانه خود با هزینهای مواجه نخواهد شد، دامنه تعرض و زیادهخواهی خود را گسترش میدهد. حفظ بازدارندگی و اقتدار ملی از اصول مسلم تأمین امنیت کشور است و نیروهای مسلح جمهوری اسلامی ایران با هوشیاری کامل، آمادگی لازم را برای دفاع از منافع ملی، امنیت کشور و عزت ملت ایران دارند.
ملت ایران بارها ثابت کرده است که در برابر تهدیدها و فشارها، با اتکال به خداوند متعال، وحدت ملی و تبعیت از رهبری حکیمانه انقلاب اسلامی، از آرمانها و استقلال خود دفاع خواهد کرد. امروز نیز بیش از هر زمان دیگری نیازمند حفظ انسجام ملی، تقویت سرمایه اجتماعی، اعتماد متقابل و همدلی میان مسئولان و مردم هستیم؛ چرا که وحدت ملی مهمترین سرمایه کشور در عبور از چالشها و دستیابی به آیندهای روشن و پرافتخار است.
بارالها! ملت ایران، رهبر معظم انقلاب، نیروهای مسلح، خدمتگزاران نظام اسلامی و همه مؤمنان را در پناه لطف و عنایت خود محفوظ بدار.
والسلام علیکم و رحمة الله و برکاته.