به گزارش روابط عمومی دفتر إمام جمعه لاریجان: 
برگزاری نماز جمعه شهر رینه.
خطبۀ أول:
بسم الله الرحمن الرحیم. ألحمد للّه ربّ العالمین أحمده و أشکره و أستعینه و أستغفره و أتوکّل علیه و أصلّی و أسلّم علی حبیبه و نجیبه و خیرته فی خلقه حافظ سرّه و مبلّغ رسالاته بشیر رحمته و نذیر نقمته سیّدنا و نبیّنا و حبیب قلوبنا أبی ‌القاسم المصطفی محمّد و علی آله الأطیبین الأطهرین و صحبه المنتجبین و من تبعهم باحسان الی یوم الدّین. 
قَالَ الله العظیم فی القرآنِ الحکیم: 
« فِي بُيُوتٍ أَذِنَ اللَّهُ أَنْ تُرْفَعَ وَ يُذْكَرَ فِيهَا اسْمُهُ يُسَبِّحُ لَهُ فِيهَا بِالْغُدُوِّ وَالْآصَالِ.» نور/36 
ترجمه: " این نور در خانه هایی است که خدا إذن داده شأن و منزلت و قدر و عظمت آنها رفعت یابند و نامش در آنها ذکر شود همواره در آن خانه ها صبح و شام او را تسبیح میگویند." 
 "اُوصِيكُم عِبادَاللّه و نفسی بتَقوَى اللّه فإنّها خَيرُ ما تَواصَى العِبادُ بهِ و خَيرُ عَواقِبِ الاُمورِ عِندَاللّه"

خودم و همۀ شما بندگان خدا را در آستانۀ شهادتِ حضرت باقرالعلوم (ع) به رعايتِ تقواي إلهي و نظم در امور سفارش ميکنم که سفارشی والاتر أز إین مهم در عالَمِ هستی وجود ندارد إمام باقر(ع) در نامه ای به سعد بن عبدالملک معروف به سعد الخیر نوشتند: تقوا موجب میشود عُمرِ إنسان از نابود شدن سالم بماند چون إنسان در مقابلش بهتر از آن را کسب میکند! خدای متعال بوسیلۀ تقوا عبد را از سختیها و بلاها و آفاتی که با عقلِ خود نمیتوانست از آن آفات دور گردد نگه میدارد. پس بندگان خدا إتقواالله! أز آنجایی که در آستانۀ هفتم ذی الحجه سالروزِ شهادتِ مظلومانۀ إمامِ پنجم شیعیانِ جهان حضرت امام محمد باقر(ع) قرار داریم ضمنِ تسلیتِ شهادتِ مظلومانۀ آن إمامِ بزرگ بمحضر همۀ شیعیان و نمازگزاران عزیز محورِ خطبۀ أولم را به گوشه ای از عملکرد فرهنگی و مناقبِ آنحضرت إختصاص میدهم. عصرِ إمام باقر(ع) روزگارِ برخوردِ أندیشه‏ هاى إسلامى و غیرِ إسلامى بود مناظراتِ زیادى بین دانشمندانِ أدیانِ مختلف با إمام بود و آخرین حکمرانان بنى ‏امیه سیاستِ شکست خوردَشان را از سر گرفتند و منتظر فرصتى بودند تا چهرۀ إمام را مخدوش سازند. إمام هنگام بیرون آمدن از قصرِ هشام در دمشق با گروهى که در أطرافِ قصر تجمع کرده بودند برخورد کرد پرسید: إینان کیستند؟ گفتند: إینها راهبان مسیحى أند که در مَجمعِ سالانۀ خود نشستِ علمى دارند حضرت بإتفاق فرزند بزرگوارش إمام صادق که إیشان را همراهی میکرد عباى خود را سر گرفت و بصورتِ ناشناس در گوشه‏ اى نشست جاسوسانِ حکومتى که امام را زیر نظر داشتند هشام را أز لحظه ها آگاه میکردند آنهایی که امام را میشناختند کنارش نشستند در این هنگام اُسقفِ بزرگِ مسیحیان که بسیار سالخورده و لباسى از حریرِ زرد بر تن داشت آهسته بسمتِ جایگاه خود گام برداشت نگاهش بر چهرۀ إمام متوقف شد پرسید: «آیا شما از مایید یا از امت مرحومه؟ امام پاسخ فرمود: از امت مرحومه! پرسید: از دانشمندانِشان هستى یا از نادانان؟» فرمود: از نادانان نیستم. تشویش بر اُسقُف حاکم شد پرسید: أول من از شما سؤال کنم یا شما میپرسید؟ امام فرمود: شما بپرسید گفت: «شما مسلمانان از کجا میگویید که بهشتیان میخورند و مى‏ آشامند ولى نیاز به قضاى حاجت ندارند؟ آیا نمونۀ آن در این جهان سراغ دارید؟» إمام فرمود: « نمونۀ آن جنینى است که در رحم مادرش تغذیه میکند و نیاز به قضاى حاجت پیدا نمیکند.» إضطرابِ اُسقُف بیشتر شد گفت: شگفت أنگیز است! شما که گفتید از دانشمندان نیستید؟ امام فرمود: من گفتم از نادانان نیستم! اُسقُف پرسید: شما از کجا إدعا میکنید که نعمتها و میوه‏ هاى بهشتى کم نمیشوند و هر چه از آنها مصرف شود باز بحال خود باقى میمانند؟ إمام فرمود: نمونۀ بارزِ آن در عَالَمِ محسوسات آتش أست! شما أگر از شعلۀ شمعى صدها چراغ بیفروزید از شعلۀ آن کاسته نمیشود.» باز هم بر تعجبِ اُسقُف أفزوده شد و پرسشهاى دیگرى مطرح کرد و پاسخى قانع کننده شنید با عصبانیّت از جایش برخاست و به حاضرین گفت: «شما دانشمندى آوردید تا رسوایم سازید إین را گفت و رفت مجلس بهم خورد! إین خبر هشام را آشفته و مضطرب کرد خواست پیروزى إمام را با إتهامِ گرایش به مسیحیت خدشه‏ دار کند ولى تلاشهاى هشام بى‏ نتیجه ماند و جایگاهِ إمام بهتر براى مردم تبیین شد! حکم ‌بن ‌عتیبه روایت میکند: با جمعیتی خدمتِ امام باقر(ع) در منزلشان بودم پیر مردی عصا زنان وارد شد و به امام باقر و حُضّارِ سلام کرد بعد عرض کرد: یابن رسول الله «فَوَاللَّهِ إِنِّي‏ لَأُحِبُّكُمْ‏ وَ أُحِبُ‏ مَنْ‏ يُحِبُّكُمْ» بخدا سوگند شما و هر که شما را دوست دارد دوست دارم و دشمنان شما را دشمن میدارم و از آنها بیزارم آنچه شما حلال و حرام بدانید من نیز همانطور میدانم و إنتظار فرجِ شما خاندان را میکشم! «فَهَلْ تَرْجُو لِي جَعَلَنِيَ اللَّهُ فِدَاكَ» با این خصوصیت آیا امیدِ نجاتی برایم هست؟ حضرت باقر(ع) فرمود: «إِلَيَّ إِلَيَّ حَتَّى أَقْعَدَهُ إِلَى جَنْبِهِ» بیا جلو کنار خودم بنشین آنگاه فرمود: ای پیرمرد شخصی خدمت پدرم علی ‌بن ‌الحسین(ع) رسید همین سؤالِ تو را پرسید پدرم در جوابش فرمود: أگر با عشقِ ما أهلبیت از دنیا بروی بر رسول خدا و أمیرالمؤمنین و امام حسن و امام حسین وارد میشوی «وَ یَثْلَجُ قَلْبُکَ وَ یَبْرُدُ فُؤَادُکَ وَ تَقَرُّ عَیْنُکَ وَ تُسْتَقْبَلُ بِالرَّوْحِ وَ الرَّیْحَانِ مَعَ الْکِرَامِ الْکَاتِبِینَ» قلبت خنک و شاد خواهد شد زمانی که جانت به گلوگاهت برسد با ما در مقامی بلند خواهی بود! پیرمرد از شنیدن این مقامات چنان غرق در شادی شد گفت: الله أکبر! و با صدای بلند هِق‌ هِق میکرد چنان أطرافیان را تحتِ ‌تأثیر قرار داد که همه با صدای بلند شروع به گریه کردند حضرت باقر(ع) با دستِ مبارک أشکش را پاک میکرد  پیرمرد دستِ مبارکِ حضرت را بوسید بر چشمانِ خود گذاشت حضرت به جمعیت فرمود: «مَنْ أَحَبَّ أَنْ يَنْظُرَ إِلَى رَجُلٍ مِنْ أَهْلِ الْجَنَّةِ فَلْيَنْظُرْ إِلَى هَذَا» کسی که مشتاق دیدنِ إنسان بهشتی أست به این پیرمرد بنگرد! راوی میگوید: هیچ مجلسِ عزایی از نظرِ سوز و گداز و أشک شبیه این مجلس نبود. (الکافی، ج‏۸، ص۷۶؛ بحار الانوار، ج۴۶، ص۳۶۱) ذکر توسل// روز هفتم ذی ‌الحجه امام باقر (ع) بشهادت رسیدند الآن همۀ حجاج از مدینه به مکه میروند و خودشان را برای أعمالِ حج آماده میکنند شبِ شهادتش کسی کنار قبرش نیست أما دلِ شیعیان کنارِ آن قبورِ ویران‌ شده است! امام زمان عزا دارِ جدّش امام باقر أست! از 4 سالگی تمامِ مصائبِ کربلا و إسارتها و بدنهای غرق بخون شهدا، چهل منزل سَرِ بریدۀ جدّش حسین را بالای نیزه دیده خیمه‌ های آتش ‌زده را دیده… از کوچه ‌های شام تو هم شُکوه‌ ای بکن - ای باز ماندۀ سفرِ نی‌ سوارها! أصلاً خودت بگو چقدَر بین إزدحام - خوردَست بر سرت لگدِ نیزه‌ دارها! بی‌ شک تو هم میان بیابان دویده ‌ای - مثلِ رقیه رفته بپایِ تو خارها!

​​​​​​​

خطبۀ دوم: 
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرحیم. الحمدلله رب العالمین و العاقبة لاهل التقوی و الیقین والصلوة والسلام علی أشرف الأنبیاء والمرسلین حبیب إله العالمین أبی القاسم محمد، صلی الله علیه و آله و سلم وعلی آله الأطیبین الأطهرین المنتجبین. اَللّهُمَّ وَ صَلِّ عَلی عَلیّ اَمیرِالْمُوْمِنینَ وَ وَصِیِّ رَسوُلِ رَبِّ الْعالَمینَ آیَتِکَ الْکُبْری وَالنَّباءِ الْعَظیمِ وَ صَلِّ عَلَی الصِّدّیقَهِ الطّاهِرَهِ فاطِمَهَ سَیِّدَهِ نِسآءِ الْعالَمینَ وَ صَلِّ عَلی سِبْطَیِ الرَّحْمَهِ وَ اِمامَیِ الْهُدی الْحَسَنِ وَالْحُسَیْنِ سَیِّدَیْ َبابِ اَهْلِ الْجَّنَهِ وَ صَلِّ عَلی اَئِمَّهِ الْمُسْلِمینَ عَلِیِّ بْنِ الْحُسَیْنِ وَ مُحَمَّدِ بْنِ عَلِی وَ جَعْفَرِ بْنِ مُحَمَّدٍ وَ مُوسَی بْنِ جَعْفَرٍ وَ عَلِیِّ بْنِ مُوسی وَ مُحَمَّدِ بْنِ عَلِی وَ عَلِیِّ بْنِ مُحَمَّدٍ وَالْحَسَنِ بْنِ عَلِی وَ الْخَلَفِ الْهادی الْمَهْدِیِّ حُجَجِکَ عَلی عِبادِکَ وَ اُمَناَّئِکَ فی بِلادِکَ.
 دعای فرج.. 

 اَللَّهُمَّ افْتَحْ لَهُ فَتْحاً يَسِيراً وَ انْصُرْهُ نَصْرا عَزِيزاً. اَللَّهُمَّ أَظْهِرْ بِهِ دِينَکَ وَ سُنَّةَ رَسُولِکَ حَتّي لا يَسْتَخْفِيَ بِشَيْ ءٍ مِنَ الحَقِّ مَخافَةَ أَحَدٍ مِنَ الخَلْقِ..  
اوصيکُم يَا عِبادَالله وَ نَفسي بِتَقوَي الله و اُخَوّفکم من عقابه. 
با درود و سلام بي پايان به روحِ مُطَهَّرِ حضرت إمام محمد باقر(ع) و نیز معمار کبيرِ إنقلاب إسلامی إيران و دو فرزند گرانقدرش و روحِ مُطَهَّرِ إمامِ شهیدمان جمیعِ مؤمنين و مؤمنات، علما، صلحا، شهدای إنقلاب، شهيدانِ 8 سال دفاع مقدس، شهدای گمنام، شهدای مدافع حرم و وطن و أمنیت و سلامت 350 شهید خونين بال بخش لاریجان همۀ شهدایی که در جنگِ تروریستی آمریکایی – صهیونی بشهادت رسیده اند و با آرزوی طولِ عمرِ با عزت همراه با صحت و سلامتی برای جانشین و خَلَفِ صالحِ آن شهیدِ عزیز حضرت آیت الله حاج سید مجتبی حسینی خامنه ای در إين خطبه دوم خودم و همه شما عزیزان را توصيه ميکنم به تقوای إلهي و دوری از محرمات. 
نکاتِ این هفته نماز جمعه اول خرداد ماهِ سال 1405 را بمحضر شما نمازگزاران عزیزِ جمعه لاریجان عرضه میدارم. 
 نکتۀ أول:
مجدداً فرا رسیدن شهادت پیشوای پنجم شیعیان جهان حضرت أبا جعفر إمام باقر (ع) را بمحضر حضرت ولیعصر(عج) و شما شیعیان و نمازگزاران عزیز تسلیت عرض مینمایم. لقبِ مبارکِ «باقرُالعلوم» نه ‌تنها نمایانگر جایگاه رفیع علمی آنحضرت بلکه ترسیم‌ کنندۀ مأموریتِ إلهی إیشان در إشاعۀ معارفِ نابِ إسلامیست. أز منظرِ إمام باقر(ع) تمامِ عُلوم از «نَهرِعظیم نبوی» سر چشمه میگیرد و رستگاری بشریت تنها در گِرُوِ تَمَسُّک به ولایت و پیوستن به صراطِ مستقیمِ إلهی تحقق مییابد إمروز در عصرِ ولایتِ فقیه همان جریانِ نورانی تداوم دارد و وظیفۀ ما دریافتِ معرفت از إین سر چشمۀ زلال و حرکت در إمتداد طرح آسمانی بعثت تا ظهور أست.
 نکتۀ دوم:
هشتمِ ذی الحجه حرکت إمام حسین (ع) از مکه بسوی کربلا در سال 60 ه.ق را داریم أما حضرت قبل از رفتن بسمت کربلا در روز نهم دعای با عظمت عرفه را خواندند که یک روزِ إستثنایی برای حضرت و شیعیانش هست چون إین دعای نورانی عبودیتِ حقیقی را بهمۀ إنسانها آموزش داده است و نباید إین ساعات و لحظه ها را از دست داد. «وَهُوَ لِلْجَبَابِرَةِ قَامِعٌ» کُفر ستیزی و طاغوت ‌زدایی و رسمِ سلحشوری و سُنّتِ سرکوبیِ جنایتکاران در إین دعا مطرح شده است. 
نکتۀ سوم:
حج بعنوان مهمترین نماد جهانی إسلام تجلی دو أصل «همگانی» و «همیشگی» بودن دینِ إلهی أست پس هر حاجی و هر معتکفی که پایِ کعبه میایستد باید بداند که طوافِ او وقتی مقبول درگاهِ حق است که دل به قبلۀ ولایتِ امام زمان(ع) سپرده باشد کعبۀ بدون إمام و حجِ بدون یادِ او سفری بی ‌نتیجه است. 
نکتۀ چهارم: 
راهبردِ جنگِ منطقه‌ ای را جدی بگیریم! آنچه إمروز با آن مواجهیم صِرفاً یک تهدیدِ نظامی نیست بلکه جنگی ترکیبی و شناختی است که پیش از میدانِ نبرد ذهنها و باورهای جامعه را هدف گرفته أست دشمن با تمام توان میکوشد با إیجادِ ترس، تردید و إختلاف إرادۀ پولادین ملت را تضعیف کند مهمترین سلاحِ ما در این میدان إستحکامِ روانی آگاهی عمیق و وحدتِ ملی است! أهدافِ پلیدِ دشمن عبارتند أز: إیجادِ جنگِ شناختی در فضای مجازی و إلقای تردید نسبت به فرماندهی و تصمیمگیریهای راهبردی؛ ضربه به زیر ساختها بمنظور إیجادِ نارضایتی؛ متهم کردنِ مسئولان و دو قطبی‌ سازی جامعه و إلقای این تصورِ باطل که «راهی جز تسلیم نیست» یا برعکس «همه خائن ‌أند». هر دو نگاهِ إفراطی جامعه را تضعیف میکند! راهِ درست إعتماد هوشیارانه و مطالبه ‌گریِ آگاهانه همراه با وحدت أست إمروز میدانِ أصلی، نبردِ ذهنهاست! إعتماد سلاحِ راهبردی ما و تردید أفکنی سلاحِ کُشندۀ دشمن است. 
نکتۀ پنجم:
در آستانۀ سوم خرداد سالروزِ حماسۀ بزرگِ آزاد سازی خرمشهر قرار داریم. «خرمشهر را خدا آزاد کرد» این جملۀ امامِ یک تعارفِ سیاسی نبود بلکه تبیینِ یک حقیقتِ راهبردی و بنیادین است. خرمشهر نمادِ غیرِ ممکنهایی است که با إرادۀ إلهی و مقاومت متکی بر إیمان به ممکن تبدیل شد إمروز که به آن واقعۀ عظیم مینگریم باید آن را با نبرد همه‌ جانبۀ دشمن از جنگ ترکیبی تا تحریمهای ظالمانۀ آمریکا تطبیق دهیم. دشمنِ دیروز که در میدانِ نظامی شکست خورده إمروز با أبزارهای نُوین همان «راهبردِ خرمشهر» را هدف گرفته أست. خرمشهرِ إمروز «مرزهای إعتقادی و فکری» فرزندان این مرز و بوم أست دو راهکارِ أساسی در برابرِ فشارهای همه‌ جانبۀ دشمن وجود دارد أول: تقویتِ تولید و خود کفایی که تولید کنندۀ ما همان رزمندۀ خطِ مقدم جبهۀ إقتصادیست دوم: حفظِ إنسجامِ ملی. چرا که دشمن بیش از هر چیز به إیجادِ شکاف میانِ مردم و حاکمیت امید بسته و میخواهد با بزرگنماییِ مشکلات إراده‌ ها را سُست و امیدها را نا امید کند. فتح خرمشهر نشان داد اگر در برابر دشمن «صبر» و «بصیرت» به خرج دهیم حتی با دست خالی نیز میتوان موازنۀ قدرت را به نفع حق تغییر داد. شرایطِ إمروز أگرچه با فشارهای إقتصادی همراه أست أما از نگاهِ راهبردی ما در موقعیت «پیروزیهای مستمر» قرار داریم چرا که عُمقِ إستراتژیک جمهوری إسلامی إیران در منطقه گسترش یافته است. خرمشهرِ إمروز «اُمیدِ مردم» است هر کس در هر جایگاهی از مسئول تا آحاد مردم به إصلاحِ امور بپردازد در حقیقت در حالِ «آزاد سازی» و «آباد سازی» میهنِ عزیزِ إسلامیست! إمروز إیرانِ إسلامی چهارمین قطبِ قُدرتِ جهان أست. اَبَرقُدرت واقعی آن نیست که بیشترین بمب یا نفت را دارد بلکه آن استکه مردمی بیدار آگاه و ولایتمدار و رهبری شهید وار دارد تأثیراتِ دفاعِ مقدسِ سوم و جبهۀ مقاومت بر وضعیتِ فلسطینِ مظلوم نشان داد که إیران و محورِ مقاومت همچنان در تغییرِ معادلات و نظمِ نُوینِ منطقه نقشِ محوری و أساسی إیفا میکنند حتی عربستان نیز از متحدِ بی ‌چون و چرای خود یعنی آمریکا فاصله میگیرد!