سلام علیکم.
بسم الله الرحمن الرحیم.
تقوای الهی فقط با رهرویِ صحیحِ مسیرِ اهلبیتِ عصمت و طهارت علیهمالسلام به دست میآید.
از مهمترین ویژگیهای پیروانِ حقیقیِ ائمه اطهار علیهمالسلام، که برای رسیدن به قلهی تقوای الهی باید آن را طلب کنند و در مسیر تحصیلش تلاش کنند، شهادتطلبی است؛ یعنی استشهاد و رهگیریِ مسیرِ شهادت، که جزو ارکانِ تقوای الهی است.
خدای متعال از میان جامعهی با تقوا، عدهای را گزینش میکند و به درجهی رفیع و ممتازِ شهادت میرساند. این شهادت که اوجِ تقوا و اوجِ افتخارِ یک انسان مؤمن محسوب میشود، در بین لایههای مختلفِ ایمانیِ جامعه موردِ تقاضاست.
پیوندِ بین امامت و شهادت، پیوندی دیرین، عمیق، پُرسابقه و درخشان است. تمام ائمه اطهار علیهمالسلام متقاضی و مترصدِ شهادت بودهاند. امیرالمؤمنین علی علیهالسلام با همهی فضایل و عظمتهایی که در او جمع بود، عاشقِ شهادت بود. وقتی ضربتِ ابنملجمِ ملعون آغاز شد، آنچه در وجودِ علی علیهالسلام از عشق و علاقه به شهادت بود، به زبان آمد و فرمود:
«فُزْتُ وَ رَبِّ الْکَعْبَة»
یعنی: «به پروردگار کعبه رستگار شدم.»
همچنین سیدالشهدا، حضرت اباعبدالله الحسین علیهالسلام، در پیامِ خود به جامعه فرمود که:
«إنّی لا أرى الموتَ إلّا سعادةً و الحیاةَ مع الظالمین إلّا برماً»
یعنی: «من مرگ را جز سعادت نمیبینم.»
این نگاهِ امامت به مسئلهی شهادت، ظرفیتِ فوقالعادهای برای مفهومِ شهادت ایجاد میکند. شهادت در معارف دینی ما مسئلهای بلند و فاخر است. حتی امامِ معصومِ جامعهی اسلامی بهدنبال شهادت بوده است، و آنکه پرچمِ امتِ اسلام را به نیابت از امامِ معصوم بر دوش میکشد، او نیز مترصدِ شهادت و آرزومندِ شهادت است.
در پایان، از خدای متعال مسئلت میشود که به همهی ما توفیقِ زندگیِ مجاهدانه و عاقبتبهخیری با شهادت در راه خدا، و بهرهمندی از فرصتهای ماهِ مبارکِ رمضان در تقویتِ تقوای الهی، عنایت فرماید.
سم الله الرحمن الرحیم.
الحمد لله رب العالمین، و الصلاة و السلام علی سیدنا محمد خاتم النبیین و سید المرسلين، و علی امیرالمؤمنین علی بن ابیطالب، و صدیقهی شهیدهی طاهره، فاطمهی زهرا سلاماللهعلیها، و ائمهی هدی، حسن و حسین، سجاد و باقر و صادق و کاظم و رضا و جواد و هادی و عسکری، و الحجة بن الحسن صاحب الزمان عجلاللهتعالیفرجه.
در خطبهی دوم، خودم و همهی شما مومنین و نمازگزاران جمعه را به رعایت تقوای الهی، یعنی پرهیز از ارتکاب معاصی، توصیه میکنم.
امروز ایام شهادت و سوگواری مولای موحدان، امیرالمؤمنین حضرت علی بن ابیطالب علیهالسلام را تسلیت عرض میکنم. همچنین شهادت سلالهی برومند او، و بعد از آن فخر عالم اسلام، عزت جبههی حق، نایب امام زمان، رهبر عالیقدر، مظلوم و مقتدر و شهیدمان حضرت آیتالله العظمی امام خامنهای را تسلیت و تبریک عرض میکنم.
دهم ماه مبارک رمضان، در خانهی ولایت، سنگینترین و سختترین اتفاق تاریخ انقلاب اسلامی رخ داد؛ واقعهای که نه تنها ملت ما، بلکه امت اسلام را داغدار کرد. دشمن میخواست علم انقلاب اسلامی ـ که علمداریاش بر عهدهی این شهید بزرگ تاریخ اسلام بود ـ به زمین بیفتد؛ اما این اتفاق نیفتاد.
اگر آن شهید، علمداری انقلاب را به اینگونه پیش نمیبرد، امروز این حقیقت را در عالم اسلام شاهد نبودیم. اما رهبر حکیم ما، با دوراندیشی، چنان انقلاب را پیش برد که مردمی در جامعه اسلامی تربیت شدند که با این حادثه، از مصیبت حماسه ساختند. همان چیزی که آمریکا گمان میکرد با شهادت علمدارش فرو میریزد، ۹۰ میلیون ایرانی غیرتمند آن را افراشته نگاه داشتند.
مردم شریف ایران، سالها با بیانات و راهبردهای رهبری تربیت شدند، آشنا شدند، و به دنیا نشان دادند که در برابر ظلم، ایستاده و راسخاند. امروز روشن شده است که مسئلهی اصلی در تقابل ایران و آمریکا، پس از این حادثهی بزرگ، چیزی جز دشمنی آشکار و خونخواهی نیست؛ آمریکا از ما خون ریخته و بهترین و باعظمتترین چهرههای امت اسلام را هدف قرار داده است.
آنچه امروز باید فهمیده شود این است که بر خلاف تصور برخی، با شهادت رهبر معظم انقلاب همه چیز تمام نشده؛ بلکه حقیقت تاریخ از اینجا آغاز میشود. شهدا بعد از شهادتشان دستشان بازتر، قدرتشان بیشتر، و اثرگذاریشان افزونتر است. در منطق الهی، شهادت شکست نیست؛ بلکه پیشرفت، رشد و افزایش اقتدار جبههی حق است.
در پایان نیز تأکید میشود که مردم باید ایمان، اتحاد، ارادهی قوی و تبعیت از رهبری را حفظ کنند؛ زیرا نصرت الهی در گرو همینهاست.