منوی مدیریت محصول

اوصيكم عباد للّه بتقوى للّه و نظم امركم.خودم وشما نمازگزاران را توصیه میکنم به تقوای الهی وترک معصیت.

درایام ماه محرم الحرام هستیم تسلیت عرض میکنم.

یکی از مهم ترین درس های قیام امام حسین (ع) امر به معروف ونهی ازمنکراست

➖در سوره توبه آیه هاى 111 و 112 مى خوانیم :

 إِنَّ اللَّهَ اشْتَرَىٰ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ أَنْفُسَهُمْ وَأَمْوَالَهُمْ بِأَنَّ لَهُمُ الْجَنَّةَ ۚ يُقَاتِلُونَ فِي سَبِيلِ اللَّهِ فَيَقْتُلُونَ وَيُقْتَلُونَ ۖ وَعْدًا عَلَيْهِ حَقًّا فِي التَّوْرَاةِ وَالْإِنْجِيلِ وَالْقُرْآنِ ۚ وَمَنْ أَوْفَىٰ بِعَهْدِهِ مِنَ اللَّهِ ۚ فَاسْتَبْشِرُوا بِبَيْعِكُمُ الَّذِي بَايَعْتُمْ بِهِ ۚ وَذَٰلِكَ هُوَ الْفَوْزُ الْعَظِيمُ

خداوند کسانی را میخرد که اهل جهاد باشند،اهل امربه معروف ونهی کنند.

امر به معروف در روایات

پیامبر اكرم (ص) فرمود : آمران به معروف، خلیفه خدا در زمین هستند.

در حدیث دیگر مى خوانیم:

 «خداوند، دشمن مؤمن بى دین است. پرسیدند یا رسول الله! مگر مؤمن بى دین مى شود؟

 فرمود: مسلمانى كه امر به معروف نكند، بى دین است.

حضرت على (ع) فرمود: نهى از منكر، به خاك مالیدن  بینى فاسقان است.

امر به معروف و نهى از منكر دو خلق از اخلاق الهى است كه هر كس این دو فریضه را یارى كند، خداوند به او عزت مى دهد.

كسى كه جلو منكر را نگیرد، همانند كسى است كه مجروحى را در كنار جاده رها كند تا بمیرد.

افراد ساكتى كه در برابر خلافكار هیچ گونه عكس العملى نشان نمى دهند، مردگانى هستند در میان زندگان.

منكر مثل آتشى است كه اگر با نهى شما خاموش نشود، همه چیز را مى سوزاند.

اگر گزنده اى را دیدى كه به سوى انسان خوابیده ای  مى رود، ولى فریاد نكشیدى، در قتل او شریكى'

امام صادق (ع) فرمود :

كسى كه بتواند جلوى مفاسد را بگیرد، ولى نگیرد، دوست دارد كه خداوند متعال معصیت شود. چنین كسى اعلام دشمنى با خدا كرده است.

كسى كه گناه را  آشكارا انجام دهد، دین خدا را ذلیل و دشمنان خدا را دلشاد كرده است.

رسول خدا (ص) فرمود:

گروهى هستند كه نه پیامبرند و نه شهید؛ ولى مردم به مقام آنان كه به خاطر امر به معروف به دست آورده اند،  غبطه مى خوردند.

در قرآن مى خوانیم:

«قُوا اَنْفُسَكُم وَ اَهْلیكُم ناراً»، خود و بستگانتان را از آتش دوزخ حفظ كنید.

روایات ذیل این آیه مى فرماید:

«این حفظ باید از طریق امر به معروف و نهى از منكر صورت گیرد.»

 لا دین لمن لایدین الله بالامر بالمعروف و النهى عن المنكر.

هر كس به امر به معروف و نهى از منكر ایمان ندارد، دین ندارد.

پایه و  اساس دین بر امر به معروف و نهى از منكر و اجراى حدود الهى است.

قوام الشریعة الامر بالمعروف و النهى عن المنكر و اقامة الحدود

خداوند راضى نیست كه در زمین معصیتى شود و اولیاى او همچنان ساكت بمانند.

امر به معروف و نهى از منكر نباشد، جامعه اسلامى بیمه نمى شود و هر روز اگر هنرمندى مثل سامرى یك گوساله طلائى درست كند، مى تواند نسل ما را مورد تهاجم فرهنگى خود قرار دهد.

به گفته همه علما، امر به معروف و نهى از منكر از واجبات قطعى است و آن قدر اهمیت دارد كه امام حسین (ع) فرمود: هدف من از رفتن به كربلا، امر به معروف و نهى از منكر است.

با امر به معروف تمام واجبات در جامعه عملى مى شود.

با نهى از منكر، از همه مفاسد جلوگیرى مى شود. اگر یك میلیارد مسلمان هر روز به یك معروف امر و از یك منكر نهى كنند، سیماى جهان عوض مى شود.

اگر روزى كه اسرائیل و آمریكا، مسلمانان منطقه اى را بمباران مى كنند، یك میلیارد فریاد بلند شود، آنها عقب نشینى خواهند كرد.

ما هنوز مزه اتحاد و ایمان و فریاد را به طور كامل نچشیده ایم. آرى از یك قطره آب كارى بر نمى آید؛ همین كه قطرات زیاد شود دریا می شود.»

 بنابراین، تشكیل نظام اسلامى براى نهى از منكر هاى اجتماعى و جهانى، یك ضرورت است.

هدف از امر به معروف، انجام گرفتن خوبیها و هدف در نهى از منكر، ترك كردن منكرات است.

 البته، منظور برخورد سطحى و بى نتیجه نیست.

 قرآن مى فرماید: اگر در مجلسى به آیات الهى توهین مى شود، جلسه را به عنوان اعتراض ترك كنید تا مسیر بحث عوض شود.

(حَتَّى یَخُوضُوا فى حَدیثٍ غَیرِه).

بنابراین، اگر با ترك مجلس بحث ها عوض نشد، باید چاره دیگرى اندیشید؛ چون در قرآن هدف را تنها تذكر و ترك جلسه ندانسته، بلكه تغییر مسیر بحث دانسته است. لذا براى رسیدن به این هدف،از هر راه ممكن باید استفاده كرد.

اما مقدار تلاش:

 عباداتى مثل نماز و روزه و حج، اعمالى صد در صد تعبدى است و مقدار و زمان آن كاملاً روشن است؛

 اما امر به معروف و نهى از منكر مقدار خاصى ندارد و نظیر مراجعه به پزشك است كه نمى توان گفت هر مریض در عمر خود به چه تعداد پزشك مراجعه كند و براى هر پزشك چند دقیقه صرف كند؛ یا براى خرید دارو چه مبلغى در نظر بگیرد.

هدف، سالم شدن مریض است و صرف زمان و مبلغ و مقدار تلاش، هیچ اندازه اى ندارد. لذا انبیا مى گفتند: تمام توان خود را براى اصلاح بكار مى بریم.

چند درس از نهى از منكر امام حسین (ع)

  4امام حسین (ع) در آخرین لحظه عمر خود، هنگامیكه دید لشكر یزید به خیمه هاى اهل بیت حمله ور شدند.

➖آخرین جمله اى كه به آنها فرمود، این بود: اگر دین ندارید، لااقل در دنیاى خود آزاده باشید.»

➖ این سخن اثر كرد و تا امام زنده بود، از هجوم به خیمه ها دست كشیدند. ما از این جمله آخر، چند درس بگیریم:

1) نهى از منكر واجب است، حتى در لحظه آخر # عمر.

2) نهى از منكر واجب است، حتى نسبت به #وحشى ترین افراد.

3) اگر چند منكر انجام مى شود و ما مى توانیم از یكى از آنها جلوگیرى كنیم، باز هم نسبت به آن #یكى واجب است كه اقدام كنیم.

4) افراد خلافكار ممكن است از # بعضى از منكرات دست بردارند و تحت تأثیر وجدان قرار بگیرند.

5) اگر از دین مردم نمى توان براى نهى از منكر كمك گرفت، از صفات دیگر آنان و از عوامل عاطفى استفاده كنید.

6) حمایت از  ناموس از بزرگترین واجبات است.

 (5 نهى از منكر در سخت ترین شرایط

پدر، برادر، عمو و ذریه پیامبر (ص) را در پیش چشم امام سجاد علیه السلام شهید كردند و خود او را نیز به اسارت گرفتند و در كوفه و شام گرداندند.

وقتى او را به مسجد شام بردند و دید كه خطیب روى منبر از یزید ستایش مى كند، یك تنه در حضور یزید فریاد زد:

اى خطیب! تو با این تملق و ستایش، رضاى یزید را به قهر خدا معامله كردى. تو مورد غضب پروردگار هستى.

من باید از این چوبها بالا بروم و جاى این واعظ چاپلوس بنشینم تا بزرگترین معروف ها را كه معرفى اسلام محمدى و اهل بیت پیامبر است، زنده كنم.»

سپس امام به بالاى منبر رفت و با سخنرانى خود، كودتاى فكرى و فرهنگى و عاطفى و سیاسى كرد.(47)

سكوت كافى نیست، حركت و فریاد لازم است.

بنابراین، خوبها نباید در برابر انحرافات سكوت كنند. اگر خوبها به میدان بیایند، فضاى آلوده را تغییر مى دهند؛ براى مثال، اگر همه خوبها اول ظهر اذان بگویند، فضا بكلى دگرگون مى شود.

به فرموده روایات، امر به معروف حتى از جهاد در راه خدا مهمتر است؛ زیرا جهاد در تمام عمر یكى دوبار صورت مى گیرد؛ ولى این واجب الهى هر شب و روز در برابر چشم مردم جلوه گیرى مى كند.

امر به معروف از بزرگترین فریضه های دینی  است.

وقتی که خداوند فرشتگان رو امر کرد به سجده ی بر آدم، همه ملائک سجده کردند

 فقط یکی سجده نکرد اون هم ابلیس ملعون بود که "سرکشی" کرد.

شیطان که رانده شد، بجز از یک خطا نکرد / خود را برای سجده ی آدم، رضا نکرد

صحبت های شیطان با خدا، مبحث خیلی توجه برانگیزی هست.

وقتی خداوند به شیطان میگه که بیرون شو از درگاه من، شیطان به خداوند میگه:

 پروردگارا، این یه دونه سجده‌ی بر آدم رو از من نخواه! آنچنان عبادتت می‌کنم که تا حالا کسی اونطوری تو رو عبادت نکرده باشه. این یه دونه سجده رو بیخیال شو!

 خداوند می‌فرماید که: من همین یه دونه سجده رو از تو می خوام. [۱]

این حکایت مثل داستان خیلی از ماهاست...

شیطانِ نفس میاد میگه که:

 خدایا این دو تا واجب امر به معروف و نهی از منکر رو از ما نخواه، ما اینقدر نماز می خونیم، روزه می گیریم... هزار و یک جور کارهای مستحب رو انجام می دیم اما امر به معروف و نهی از منکر را -که "واجب" است- انجام نمی دیم!

مواظب باشیم که ما هم در اینطور دام ها نیفتیم

می دونید طبق احادیث  یکی از کسانی که در روز قیامت از ما نزد خداوند متعال شکایت می کنند چه کسانی هستند؟

همین "گنهکارانی" هستند که ما از کنارِ گناه اون‌ها ساکت و بی‌تفاوت عبور کردیم.

میان میگن: خدایا! اگر این یک بار به من می گفت نماز بخون، من دیگه نمازخون می شدم!

 خدایا! این تو اون جلسه‌ای که من غیبت می‌کردم یا دروغ می‌گفتم نشسته بود، یه تذکری به من نداد، اگه این به من تذکر می‌داد من دیگه این گناه رو نمی‌کردم!

حالا شایدم داره دروغ میگه‌ها، یعنی با یک تذکر درست نمی‌شد! اما شایدم می‌شد!

ولی ما اونجا سکوت کردیم و حالا این میاد شکایت میکنه.

 خدا هم حق رو به او میده، میگه تو چرا نگفتی؟ مگه نگفتم امر به معروف و نهی از منکر واجبه؟ چرا اینو نجات ندادی؟!

حالا شاید با یک تذکر ما درست می شد، شایدم نمی شد.ولی اونجا از ما طلبکار هست و خدا هم حق رو به او میده...

میاد میگه خدایا:

 این همسایه‌ی من بود نگفت، اون هم‌کلاسی من بود نگفت، این بچه‌محلِ‌ما بود نگفت، این همکارم بود نگفت، این فامیلِ من بود نگفت، اگر دَه‌تای این ها به من می‌گفتن: نماز نماز نماز نماز ،حجاب حجاب حجاب حجاب، اگه این یکی یک دقیقه با من صحبت می‌کرد، اون یکی یه نوشته در مورد حجاب به من میداد، اون یکی یک حدیث برای من می‌خوند، یکی دیگه یک اشاره‌ای به من می‌کرد، دیگری یک مثالی برای من می‌زد

هر کدوم یک تلنگری به من می‌زدن، من درست می‌شدم خدا!

پس یادمون باشه که:

سکوت در برابر گناهکار، تایید عمل او هست

حواسمون باشه که شریک در اعمال دیگرن نباشیم

مواظب باشیم که" آش نخورده و دهن سوخته" نباشیم

ما یک عمر نماز خوندیم، روزه گرفتیم، مواظب حلال و حرام زندگیمون بودیم، مواظب حق‌الناس بودیم، دزدی نکردیم، به بیت‌المال دست‌درازی نکردیم، حجابمون رو رعایت کردیم، نگاه به نامحرم نکردیم، خیلی واجبات رو انجام دادیم، حرام ها رو ترک کردیم.

 بعد خیلی زور داره که روز قیامت تو پرونده اعمال من و شما ببینیم یک چیزایی نوشته که اصلا از ما دور بوده:

مواظب باشیم، نسبت به گناه و گناه کار با دلسوزی موضع بگیریم، با مهربانی تذکر بدیم

 تا هم خودمون رو از گرفتاری نجات بدیم و شریک گناه او نباشیم و هم او رو به خدا نزدیک کنیم که همانا نزدیکی خودمون به خدا هم در اون هست...

«مقام معظم رهبری»

 امام حسین را فقط به جنگِ روز عاشورا نباید شناخت؛ آن یک بخش از جهاد امام حسین است. به تبیین او، امر به معروف او، نهی از منکر او ... باید شناخت.

یادمون نره که هدف قیام امام حسین انجام امر به معروف و نهی از منکر بوده ،هیاتی های امام حسین رهرو میخواهد

وقتی فرزندتان دغدغه ی امر بمعروف پیدا نماید،برای عمل نمودن به آن و سوال های پیش رو مثلا برای حجاب ،خودش دنبال این خواهد بود که جواب های سوالات مرسوم و شبهه ها برای این برنامه را جستجو نماید.

وقتی فرزندتان امر بمعروفی نباشد،باید یک پله پایین تر از مهارت یعنی مهارت نه گفتن به سیگار به بد حجابی و سایر منکر ها را ، به او‌ اموخت.

یعنی یک فرد ضعیفی که در معرض آسیب هاست و باید نه گفتن بیاموزد.

بچه ای که خود تاثیر گذار است با بچه ای که کمتر تاثیر گذار است و احتمال تاثیر از بقیه را دارد ، قوی تر است.

علت بیشتر نابسامانی های اداری ،گرانی ها،ولنگاری ها،بدپوششی ها،یاددنداشتن مهارت امر بمعروف و نهی از منکر است.

چرا جامعه ای که در آن نماز ،روزه،حج،جهاد،....نهادینه شده هنوز در آن جامعه منکرات ،دیده میشود؟

چون دو‌جمله در بین مردم جا افتاده که غلط است

موسی به دینش عیسی به دینش.

هر کسی را در گور خودش میگذارند.

که هر دو این جملات را انگلیس در سالهای خیلی دور بین مردم جا انداخت تا بتواند واجب امر بمعروف و نهی از منکر را در جامعه خاموش کند،و خاموش کرد.

قویترین موثرترین بهترین و کارآمد ترین و در جمع زیربنای تمام آداب دینی مان را توانست مثل موریانه ها دچار نقصان کند.

بار دیگر خودم وشما نمازگزاران را دعوت میکنم به ترک معصیت اینکه طبق فرموده امام عسکری (ع) گناهان را کوچک نشماریم هرگناهی به اندازه خودش بزرگ هستش ولو گناه صغیره باشد.

      عرصه «واجب و حرام سیاسی»، ذیل امور شخصی و احوالات شخصیه افراد قرار ندارد، بلکه به تناسب امر سیاسی که مقوله‌­ای عمومی و مرتبط با جامعه و اداره کشور است، از مصادیق حوزه عمومی به شمار می‌رود، کما این‌که این دو واژه ناظر به حوزه امور تعبدات و مواردی که در نسبت ارتباط با خداوند هم معنا می‌یابند، نیستند.

ضمن این‌که کشف حجاب بانوان، در محافل خصوصی، به «حرام شرعی» متصف می‌شود، در عرصه و فضای عمومی جامعه، این عمل، از یک سو ذیل «تخلف از قوانیـن» و «جرم» قرار می­‌گیرد و از سوی دیگر، چون این عمل در راستای همسویی با منویات و اهداف دشمن قرار دارد و حرکت در پازل نقشه دشمن تلقـی می‌­شود، لذا عملاً متصف به «حرام سیاسی» نیز خواهد شد. مضافاً بر این که، چون ارتکاب این عمل به بی‌بندوباری دینی و فرهنگی در جامعه و تضعیف فرهنگ عمومی و کانون خانواده منجر می­‌شود، لذا این رفتار، چون در مسیر تثبیت اهداف اعلامی دشمن نظام اسلامی قرار دارد، علاوه بر ممنوعیت از حیث دینی و اتصاف به «حرام شرعی»، ذیل «حرام سیاسی» نیز قرار خواهد گرفت.

اماراتی‌ها با شیطنت همیشگی خود، ضمن تأیید وجود اختلاف بر سر جزایر، آن را به بیانیه مشترک روسیه و ۶ کشور جنوب خلیج فارس وارد کردند تا همزمان بتوانند در آینده دعوای حقوقی خود علیه ایران را که حالا با تأیید کل اعضای دارای حق وتوی شورای امنیت، پشتیبانی می‌شود در دیوان بین‌المللی دادگستری مطرح نمایند.

در باره بیانیه اخیر در مسکو نیز ابتدا سخنگوی وزارت خارجه ایران موضع‌گیری کرد و بلافاصله سفیر روسیه به وزارت خارجه احضار شد و سپس نمایندگان مجلس و شخص رئیس مجلس و دکتر ولایتی مشاور رهبر انقلاب و در روز دوشنبه ۲۶خرداد نیز وزیر خارجه در نشست خبری با وزیر خارجه عمان، از تماس‌های روس‌ها برای جبران خطای خود خبر داد اما امیرعبداللهیان گفت؛ این کافی نیست و باید جبران شود. وزیرخارجه هم‌چنین برتمامیت ارضی اوکراین تأکید کرد و خواستار پایان جنگ و آغاز گفتگوهای بین اوکراین و روسیه شد.

این نوع مواجهه صریح و فعال و عزتمندانه ایران حکایت از پافشاری ایران برمنافع ملی خود است و این‌که ایران بر سر این منافع با هیچ کشوری در هر سطح از روابط تعارف ندارد.

نمازجمعه، موهبت عظیم الهی

در پنجمین روز از مردادماه 1358، آغازین نمازجمعه تهران پس از پیروزی انقلاب اسلامی به امر امام خمینی و به امامت عالم مجاهد آیت‌الله سید محمود طالقانی در زمین چمن دانشگاه تهران برگزار شد. از آن پس و تا کنون، نمازجمعه در سراسر کشور به پایگاه ترویج اندیشه‌های دینی و انقلابی مبدل و الهام‌بخش نیروهای وفادار به نظام اسلامی گشت.

نمازجمعه، از ابتکارات نورانی دین بصیرت‌محور اسلام است که با هدف تحقق آرمان‌های سیاسی اجتماعی، تشریع شده است. نمازجمعه علاوه بر رویکردهای عبادی، معرفتی و تربیتی، به حکمت‌ها و مصلحت‌های سیاسی و اجتماعی هم چون تقویت نظام اسلامی، حمایت از رهبری، آگاهی‌بخشی نسبت به جریان‌های معاند، خنثی‌سازی تبلیغات سوء دشمنان، امید دادن به مردم، وحدت و همدلی، تعاون و برادری، عدالت و انصاف، و صلح و هم‌زیستی نیز توجه اکید دارد.

در بهشت حسرت و غصه و حسادت نیست ولی «غبطه» هست. غبطه یعنی آرزوی نعمتی برای خود همانند آنچه دیگری دارد. غبطه غیر از حسد است و از صفات ممدوح است.

بهشت دارای درجات متفاوتی است و به تفاوت اعمال و به تناسب خلوص و میزان معرفت، مقام‌ها فرق می‌کند و حتی انبیا به مقام پیامبر اسلام غبطه می‌خورند و آرزوی آن مقام را می‌نمایند.

1. در نظام غبطه‌ای بهشت، امیرالمؤمنین ^{علیه السلام} می‌فرماید: بهشتی‌ها یعنی خوبان عالَم با غبطه‌ای به جایگاه بهشتی شیعیان ما نگاه می‌کنند که انگار دارند از روی زمین به ستارگان آسمان نگاه می‌کنند.

2. در همین نظام، خود شیعیان به مقام اهل جهاد غبطه می‌خورند.

3. اهل جهاد، به مقام شهداء غبطه می‌خورند.

4. شهداء به مقام شهداء کربلا غبطه دارند.

5. شهدای کربلا هم به مقام حضرت قمر بنی هاشم فخر الشهداء.

طبق حدیث قرب نوافل، آنچه در علقمه اتفاق افتاد، این است: خدا، دست اباالفضل العباس شد. اینکه حضرت ابوالفضل ^{صلوات الله علیه} "باب‌الحوائج اعظم" است و با آن دست‌های بریده‌اش، دست‌گیر عالم است؛ به‌خاطر این است كه خدا دست او شده است. بهتر از این دست مُلكی، دست ملكوتی است.

اما امروز بریم درخانه کسی که اگر چه دستانش کوچک است ولی گره ها باز می کند.

شما می دانی دختر عاطفی است. پیغمبر در بستر بود، پیراهن پیغمبر را به دست علی علیه السلام دادند، امیرالمؤمنین دید زهرا خیلی گریه می کند.

– زهرا جان چیه؟

– علی جان، می شود پیراهن بابام را بدهی بو بکشم؟! گفتم:  چشم

پیراهن را به فاطمه داد. پیراهن را گرفت، همین که روی چشمانش گذاشت «حَتّی غُشِی عَلَیها وَانْقَطَعَ نَفَسُهاتا»؛[1] از حال رفت. غش کرد. دختر بزرگ است، عاقل است، پیراهن پیغمبر را به او دادند غش کرد.

یک دختر سه ساله مگر چه قدر ظرفیت دارد؟! عکس نبود، تصویر نبود، سر بابا بوده! چه قدر طاقت دارد؟!

مرحوم طبری این طور نوشته است: همین که سر را گرفت، سؤال کرد: بابا، چه کسی پیشانی ات را مجروح کرد؟ چه کسی سرت را خون آلود کرد؟ [ این حرف ها را طبیعتا انسان می داند، زبان حال هم باشد کافی است.] یک دختر کوچک، سر بابا را ببیند آن هم کسی که تقریبا یک ماه بابا را ندیده است. هر زمان که سراغ بابا را گرفت، او را زدند. حالا به بابا رسیده، اما سر بریده است!

خیلی طول نکشید، یک مقدار گفت. یک مقدار ناله کرد. بابا: لَیْتَنَی کُنْتُ اَعْمَی وَ لَمْ اَرَ رَأْسکَ هکذا؛ بابا، کاش چشمانم کور بود سرت را نمی دیدم. گفت و گفت. خواند و خواند. یک وقت دیدند دیگر صدا نمی آید. دیدند سر یک طرف، خودش هم یک طرف.

صلی الله علیک یا مظلوم یا اباعبداالله.

درپایان ازحضور یکایک شما مردم خوب شهر زاوین وروستاهای اطراف ومسئولین محترم وخدوم شهرزاوین تقدیر وتشکر میکنم انشالله عزاداری های شما عزیزان دراین ایام مورد قبول درگاه احدیت واقع شود.