خطبه اول
شفاعت
يَوْمَئِذٍ لَا تَنْفَعُ الشَّفَاعَةُ إِلَّا مَنْ أَذِنَ لَهُ الرَّحْمَنُ وَرَضِيَ لَهُ قَوْلًا ﴿۱۰۹﴾
در آن روز شفاعت [به كسى] سود نبخشد مگر كسى را كه [خداى] رحمان اجازه دهد و سخنش او را پسند آيد ۱۰۹
درروایتی از شیخ صدوق در کتاب امالی نقل از حضرت امام رضا(ع)از پدرشان روایت کرده که فرمودند : کسی که به شفاعت ایمان نداشته باشد خداوند اورا به شفاعتم نائل نسازد .از این بیان حضرت رسول (ص) برمیآید که شفاعت شامل حال کسانی می شود که اهل ایمان باشند هم ایمان به خدا و رسول وهم اعتنا و ایمان به شفاعت داشته باشند.1-اهل نماز باشند و نمازرا سبک نشمردند2-به فقرا ومساکین انفاق می کنند 3- کسانی که دربازار گرم زندگی وظواهر فریبنده دنیا غرق نشوند4-کسانی که به روزحساب وجهان آخرت ایمان دارندوآن وانکار نمی کنند.بنابراین در می یابیم که بدون عمل و بدون توشه دل خوش کردن به شفاعت خیالی باطل است.واین طور نیست که هر گناهی خواست مرتکب شود وامید به شفاعت داشته باشد.بلکه شفاعت شامل حال کسانی است که در جهت کسب رضای خداوند تعالی گام بردارد بلکه اگر در پیچ وخم مسیر ای الله از روی ناآگاهی گرفتار گناهی شد وسپس از کرده خویش نادم وپشیمان گردید به لطف عنایت خداوند در قیامت از شفاعت بهره مندخواهد گردید. آیا شفاعت شامل گناهان کبیره میشود و یا صغیره ؟حضرت علامه طباطبایی می فرماید :به طور مسلم منظور ازاین آیه این است که گناهان صغیره را خدامی آموزد و احتیاجی به شفاعت ندارد پس مورد شفاعت آن عده از نیکوکارا ند که برخی از گناهان کبیره آنان تا روز قیامت باقی مانده و بوسیله توبه یا اعمال حسنه دیگران ازبین نرفته است .اما چه چیزها یا چه کسانی می توانند واسطه میان بنده و خدا قرار بگیرد :1-توجه از گناه که سبب آموزش گناهان می شود. 2-ایمان به رسول خدا 3-عمل صالح 4-قرآن کریم